Over ARiSTOPHANEs, Equiles, vss. 319 — 321. 133 



dere aanleiding voor gevonden worden , dan een misverstand , 

 dat onnoozel is , maar niet ongewoon bij sommige dezer uitleg- 

 gers. Ik gis dat dit misverstand ontstaan is uit de verwarring 

 van JHBI02QENHS met JH3I02 , terwijl dit laatste, verkort 

 in plaats van den vollen naam demosthenes , gestaan kan heb- 

 ben in den tekst, dien de auteur van dit scholion vóór zich 

 had. In dit geval heeft hij gemeend dat die drie verzen ge- 

 sproken werden door demus, personificatie van het Volk, die 

 later in de Equites eene rol speelt. Het spreekt van zelf, dat 

 het terstond daarop volgende scholion zoïi; ótjfióraiai] ètajioXij twv 

 'A9rjvaluiv, il xai óovXog Trap' avroTg 6 é^fiog dnayyéXXirai van eene 

 andere hand is. Het bevat eene verkeerde uitlegging van het 

 lemma, door iemand die niet wist wat StjixÓttj^ bij aristophanes 

 beteekent ; doch het blijkt niet of hij de verzen aan demosthenes 

 of aan kicias toeschreef. 



Op het gezag der Handschriften steunende , kan men evenwel , 

 om de volgende redenen , nog niet als zeker aannemen , dat de- 

 mosthenes de sprekende persoon is. Hoewel in allen, zoo veel 

 ik weet , de namen van cleon , demosthenes en nicias geplaatst 

 zijn boven of naast hetgeen deze drie personen in de Equites 

 spreken , is het evenwel zeker, dat in de oudere verloren Codices 

 van dit Blijspel cleon aangeduid werd als 6 JJafXayoiv, demosthe- 

 nes als olnirrjq A, en nicias als olxivr^g B — de twee laatsten even 

 als in de Pajc, — Hoe de allereerste schriftelijke verspreiding der 

 Blijspelen van aristophanes plaats gehad heeft, ligt in het duister; 

 doch men mag aannemen dat, gelijk in de Equiles de vermel- 

 ding der drie ware namen , in den loop van het gesprokene , 

 door den Dichter vermeden is — en om goede redenen, die het 

 uiet moeijclijk is te gissen , — hij ze evenmin paragraphisch in 

 zijn eigen Manuscript zal geplaatst hebben. Cleon was onge- 

 twijfeld daarin de Paphlagonier, en demosthenes en nicias de twee 

 slaven van deml's. Hij wist dat zijn publiek zich niet kon ver- 

 gissen in de toepassing. Doch het is hoogst waarschijnlijk dat 

 de oudste uitleggers van abistophanes, wier boeken verloren zijn, 

 deze zaak niet zullen voorbijgegaan zijn, maar medegedeeld zul- 

 len hebben wat zij , door traditie of eigen overleg, voor waar of 



