140 DERDE KLASSE. 



is eene goed doordachte gissing van den Heer c. f. hermann, 

 dat VS. 234 oi]uot xaxoSai'fimv , 6 Ua^fXayfav è'^ég/irat niet door 

 NiciAS (volgens de Handschriften), maar door den VVorstverkooper 

 gesproken wordt : want het is meer dan waarschijnhjk , dat nicias 

 reeds na het uitspreken van vs. 154 uit vrees het looneel ver- 

 laat , om er niet weder op te verschijnen. Dit is het scherpste 

 verwijt van weifeling en kleinraoedigheid , dat aristopiianes hem 

 doen kon, en ook ongetwijfeld gedaan heeft. Vs. 234 past vol- 

 komen in den mond van den Worstverkooper , die insgelijks eene 

 groote vrees voor cleon getoond had, zoo als blijkt uit vs. 230, 

 waar demosthenes hem moed inspreekt, xal ixtj SiStS'. De be- 

 naauwde uitroep otfiot xaxoduifiiüv, 6 TlaifXayiav i^lgyirat zou al 

 te laag zijn voor nicias; die woorden doen vermoeden dat de 

 Worstverkooper, in zijn kinderachtige bangheid, digt op demos- 

 thenes dringt, zoodat cleon binnenstormende deze twee terstond 

 tegelijk aanvalt met inl tü Srjixio 'ivvöiivvzov nakai , in deze woor- 

 den, en verder eenige keeren, het duale gebruikende. Men 

 schijnt er niet op gelet te hebben , dat , indien dit duale tot 

 DEMOSTHENES en NICIAS, en tot deze alleen, gerigt was, de Worst- 

 verkooper geen reden zou hebben , om verschrikt de vlugt te 

 willen nemen. De fijne kunst van aristophanes motiveerde daar- 

 toe al te bezonnen het plan van zijn Blijspel. 



Indien het dus aangenomen moet worden, dat demosthenes 

 de woorden spreekt die het onderwerp van dit Opstel zijn , dan 

 zal men het zich ook moeten laten welgevallen , dat hij uit den 

 demus Pergasae afkomstig geweest is: dat dit vlek zeer nabij 

 Athene gelegen heeft , en dat hoogstwaarschijnlijk die ih^oSk; 

 van DEMOSTHENES hct tegelijk bij den Dichter misgolden hebben. 

 Het is genoeg bekend dat de e/.ijiaifg geen schoeisel waren voor 

 een fatsoenlijk welgesteld man. Hoewel het eigenlijk aan den 

 slaaf DEMOSTHENES pastc , is evenwel het verwijt van slnriliglieiil , 

 dat onder die woorden schuilt , in den geest van aristophanes. 

 Hij had reeds vroeger het onmatig ivijiulriiilirn van dezen veld- 

 heer, fijnschertsend, in den noodzakclijken gang van het spel 

 opgenomen. 



J. GEEL. 



