214 VIERDE KLASSE. 



rijst alles wat hij gewaar wordt niet voor ziju gevoel als tref- 

 fende gedaanleu; als bezielde denkbeelden; als welluidende loo- 

 iien; en vormt dat aauscliouwen en liooren niet elk oogenbiik 

 voor hem krachtig vlietende stroomen der hoogste meiischelijke 

 vreugde ? 



Helaas I hoe veel van al datgene wat hem omringt, en waar- 

 mede hij in aanraking komen moet, is nog kouder dan het mar- 

 mer, hetwelk hij toetst; nog wanstaltiger in geest en smaak dau 

 hun wanstaltig gevoel verwachten deed ! — Ja , overal treffen 

 hem lijnen, klanken, verwen, toonen: maar hoe weinige zijner 

 natuurgenoolen zijn er, die dezen zóó ontwaren als hij ? Ach ! hoe 

 veel armoede aan een zuiver gevoel ! hoe veel gunst iu plaats van 

 billijkheid ! hoe veel eigenzinnigheid en waanwijsheid ! hoe veel 

 vergodiug van het bonte, wilde, woeste; van het vreemde! Hoe 

 dikwerf wordt hij leruggesloten door eeue wereld , welke hem 

 niet verstaat; onverschillig blijft, waar hij met geestdrift arbeidt; 

 en op zijne echle kunstvoortbrengselen even ongevoelig staart, als 

 die Eugelschman, die, iu het oogenbiik dat de poort opensprong, 

 welke den majestueusen Rijnval voor zijn oog verborg, en dit 

 heerlijk natuurverschijnsel den geschoklen aanschouwer lot be- 

 wondering en aanbidding stemmen moet ; — den hem geleiden- 

 den gids in gebroken Duitsch toevoegde: — »Ist es das?.... 

 »mag es nur digt." 



Welk eenc armoede daar te boven, aan medehulp, aan eene 

 gepaste opleiding verzwaart niet zijnen arbeid ! 



De Kunstenaar, die niet met onvermoeide vlijt de middelen 

 poogt te leeren kennen, welke hij op het stelligste behoeft; — 

 die reeds oogsten wil, waar hij naauwelijks heeft gezaaid; mist 

 den echten tact voor Kunst, of ziet zijn ontluikend talent ongerijpt 

 wegsterven. Onophoudelijke studie van die middelen welke hij 

 liehoeft om de vormen daar te stellen, welke zijn smaak ter uit- 

 drukking van zijn gevoel verkoren heeft, is voor zijn talent even 

 noodzakelijk als de voedende spijs voor zijn ligchaam. En toch, 

 ondanks zoodanig eene studie, ontbreekt den Kunstenaar veel, 

 indien hij geene belangrijke schrede verder gaat: zoo hij zijnen 

 geest niet gestadig poogt te vervuilen met voorstellingen en J)eel- 



