ScAets van den echten Kiinslenaar. 219 



naast hem ])ij den morgen ; blijft hem bij in den avondstond ; 

 volgt hem in de stilte van den nacht, en vervult , te midden 

 eener zeldzaam rustige sluimering , zijne geheele ziel met be- 

 koorlijke beelden, met aangename droomen. Zijn beitel, zijn 

 penseel, zijne schrijfpen, zijn speeltuig, zijn voor hem de ge- 

 liefdste bevolkers zijner eenzaamheid; de meest vertrouwde ken- 

 ners zijner gedachten; de vriendelijke helpers bij de vervulling 

 zijner begeerten ; en, als met een kinderlijk genoegen, grijpt hij 

 naar hen, als de vurig verlangde afzondering hem de vreugde 

 schenkt, van te kunnen, te mogen arbeiden. 



Hij ziet den aanwas van hetgeen hij poogt daar te stellen; hij 

 vindt daarin voorgesteld wat zijnen geest ontgloeide; zijn arbeid 

 wordt wat hij wensclite. . . . wat vraagt hij nu naar de woelin- 

 gen der volken ! Zijne eenzaamheid is voor hem de wereld , en 

 daar heerscht rust en genoegen! Wat vraagt hij naar den rijk- 

 dom, den hoogmoed, of het oordeel eener, maar al te veel be- 

 krompen denkende en gevoelende menigte! Hij leeft het heer- 

 lijkste zielenleven, en ter naauwernood bemerkt hij iets van het- 

 geen er rondom hem woelt. — Hij beseft de mogelijkheid der 

 geestvervoering van archimedes, die, onder het baden, de oplos- 

 sing van een moeijelijk wiskundig voorstel vond , uit het bad 

 sprong, en, zonder aan zijnen onvoegzamen toestand te denken, 

 naar zijne woning snelde, gestadig uitroepende: ))Ik heb het 

 «gevonden!" Het terugkeeren in het gewone leven moge daar- 

 om voor den echten Kunstenaar dikwerf eeue pijnlijke overgang 

 worden van een aangenaam Fantastisch, tot een drukkend wer- 

 kelijk bestaan : toch brengt hij in dat leven over, en smaakt 

 hij daar een genoegen, dat hem nimmer geheel kan worden 

 ontrukt. 



En nu, M. H. : zijn het geene heerlijke oogenblikken , waarin 

 Lij ons in dat genoegen declun doet ; oogenblikken , waarin zijn 

 smaak , zijne treffende voortbrengselen ons kunstgevoel doen ont- 

 waken, aanvuren, en in een krachtig genot herscheppen? 



Ja, dan wordt al datgene wat ons in hel leven maar alite 

 dikwerf onaangenaam schokt, nietig voor onzen geest; duizende 

 aangename herinneringen en denkbeelden verlevendigen wat er 



