220 VIERDE KLASSE. 



in ons denkt en gevoelt : wij beseffen de hoogere waarde van den 

 veredelden menscli ; in ons hart rijst eene gepaste hoogackting , 

 eerbied en dankbaarheid voor hem , die ons dusdanig verheft : 

 en rust zijn stoffelijk overschot reeds in den schoot der aarde , 

 dan roept onze erkentenis, — als stonden wij naast zijn nederig 

 graf, — in den geest der oude Egyptenaren , hem toe : 



Wees gezegend , gij , die het Vaderland verrijktet inet de schat- 

 ten uwer uitstekende talenten , en ons nog door het heerlijk ge- 

 not daarvan verheft ! Wij roemen op u ! — Het Vaderland dankt 

 u en vereert uwe nagedachtenis ! zelfs de verste nakomelingschap 

 zal uwe verdiensten huldigen ! de Geschiedenis die heiligen ! 



De Geschiedenis? Ja, M. H. ! ook te haren opzigte blinkt 

 de echte Kunstenaar in een treffend licht ! — Die leermeeste- 

 resse des levens werkt op hem, maar ook hij werkt op haar. 



Hare bewegende beelden vindt hij, kent hij, schikt hij , en vormt 

 uit haar zijne tafereelen. De woelingen der volken ontvangen 

 door hem een gepaster leven, ja dikwerf die betere rigting, 

 welke haar tot edele bewegingen , tot stellige voortgangen op 

 den weg van veredeling zelf klimmen doen. Het genie van één 

 echt Kunstenaar doet het sluimerend gevoel der volken ontwa- 

 ken ; maakt den tegenstand van volksmenners , zoowel als die van 

 volksverdrukkers , krachteloos , en bevordert eene gcwenschte uit- 

 komst van datgene, wat verderfelijk bad kunnen worden. Wat 

 vermogen niet soms, in oogenblikken van hevige woelingen, op 

 de stemming der volken , zijne verwkracht , zijn marmer , zijne 

 toonvallen, zijne taal! 



Ziet gindsche gevangenen! — het zijn burgers van Athene, 

 in den strijd voor hunne onafhankelijkheid gegrepen ! . . . . Ziet 

 hoe zij , met ketenen beladen , door het opgewonden volk langs 

 Syracuses straten worden gesleurd ! — Hoort hoe zij smeeken om 

 de teruggaaf hunner vrijheid, en het ontslag van een losgeld 

 hunne krachten verre te boven gaande! — Dat smeeken blijft 



vruchteloos Maar plotseling weergalmen uit hun aller mond 



de verzen van euripides ! . . . . liet volk staat verstomd!.... diep 

 getroffen; opgetogen; in verrukking dringt het naar de ongeluk- 

 kige gevangenen ; . . . . hunne ketenen vallen af: — en , zonder 



