Schels van den echten k'unslenaar. 221 



dat eenig losgeld gevraagd wordl , zijn zij aan hun Vaderland , 

 aan hunne betrekkingen wedergegeven. 



Ja de echte Kunstenaar lirengt al de krachten der ziel in be- 

 weging ! — Aanschouwt dien jeugdigen bewonderaar van eene 

 dier tafereelen welke een heldenofl'er der vaderlandsliefde ver- 

 eeuwigde, en uwe kunstgalerijen versieren! — Hij staart met 



vonkelende oogen! een niet te weerhouden traan rolt langs 



zijne wangen. . . . Wordt gij uiet als gedrongen uit te roepen , 

 wat de grijsaard iu Athene zijnen zoon toeriep: »Zie mijn zoon! 

 »zie gindsche jongeling! — zie hoe hij op dat standbeeld staart, 



»aan Griekenlands redder gewijd!. een traan ontspringt zijn 



»oog ! . . . . het is tuemistocles !. ... hij zal eenmaal zoo groot zijn 

 nals hij, wien hij bewondert." 



O dwaling der verbeelding ! o te ver gedrevene verwachtingen ! 

 Zulk eenen invloed op zijne natuurgenooten zoude de Kunstenaar 

 kunnen hebben? 



Ziet hem ginds ! ziet den echten Kunstenaar, door niets om- 

 ringd dan door zijne eenzaamheid! van alles afgezonderd; door 

 niemand gezien ; door niemand gehoord ; alles wat er rondom 

 hem leeft vergetende, en wederkeerig door allen als vergeten, 

 schijnt hij dood te zijn voor eene wereld , waarin ook zijne be- 

 stemming handelen is; schijnt hij... Neen! weg met dien schijn! — 

 Uit zijne stille werkplaats , uit zijn eenzaam boekvertrek verheft 

 zich zijn geest, zweeft door Gods rijke schepping, weet daar op 

 te sporen het schoone, verhevene, heilige, goddelijke, en ons 

 deze in zijne verwen, tooncn , lijnen, woorden en beelden, als 

 in eenen spiegel te doen aanschouwen. Zóó verduizendvoudt hij 

 de levensgewaarwordingen der volken. Door hem wordt aller 

 gevoel gestemd voor datgene, wat lieflijk opdaagt of lieflijk luidt, 

 met de duizendc genoegens, welke dat lieflijke vergezellen, en 

 schept en vestigt zóó de meest gewenschte volksbcschaving. 



En nu, waar vindt die invloed van den echten Kunstenaar 

 op al wat niensch is, zijne grenzen? of zijn de landpalen van zijn 

 Vaderland de slagboomen die hem stuiten? — Hij bemint dat 

 Vaderland; zijne ziel glooit voor deszelfs roem, eer en heil; dat 

 Vaderland ontvangt de eerste oflers zijner talenten ; déSr vooral 



15 



