23& TWEEDE KLASSE. 



Dit plekje wier, den golven uitgestegen , 



Aan Koningen eens wetten geven kon; 

 Dit plekje wier, bewassen met Oranje, 



Bij d' aanloop van den vollen Oceaan, 

 Van Galliër of Brit als van heel Spanje , 



Bewaard bleef op de noodkreet : Wij vergaan ! — 

 En wij ook nog , wij schudden op de baren 

 (O ! 't zij nog zoo !) dier Galileesche zee. 

 Zoo heff' zich dan, bij Nederlands bezwaren. 



Ook van dees plaats in stilheid onze beê : ■ ' 

 Oud-Neèrlands God, bij welk een last hel kwijne . 



Delge allereerst voor Hem uit onze schuld ! 

 En dan — dal goud , dat zilver, — hel is Zijuc , 

 Dat ooit naar eisch de breede bressen vuil. — 

 Der Vaadren God zij onzes Konings Koning, 



Zijn vrees de schat, de wijsheid van den Slaal. 

 Ja , maak Hij nog in Neèrlands harten woning , 



Wiens naam is Heil , en Wonderlijk, en Raad ! — 

 Van Hem ook U, o Grijzaarts in ons midden, 



Heil, 't eeuwig heil, terwijl luv avond daalt. 

 Terwijl een jeugd , -waarvoor wij met u bidden , 

 Reeds onze jeugd in fri.schheid ovcrslraalt! 



