POLYPODIACEAE. X. DICKSONIA. 91 
mojor est et profundius bilobulatus; extimus cujusvis laciniae quasi e nonnullis confluens omnium maximus 
transverse oblongus vel subtrapezoideus, extus rotundatus et incisulo »crenatus, Ultimae in quavis pinnula 
laciniae pariter in cuspidem contractae ac in pinna ultimae pinnulae, Lacinia cujusvis pinnulae infima e 
basi cristulam majorem suberectam emittit in rhachin pinnae decurrentem. Substantia paginae molliuscula, 
herbacea, laete viridis. Nervi, nervuli et venae, quarum ultimarum singula in singulum lobum et lobulum 
intrat, apice nonnihil inerassati, semidiaphani, albidi. Pili tenues albi, alii septati, alii continui subulati aut 
clavati per frondem, praesertim in facie inferiore, parce sparsi. Sori majusculi, ob lobulum frondis cum 
indusio connatum quasi perisporangio cylindrico vel campanulato cincti, in receptaculo carnosiusculo sessi- 
les, constant sporangiis 70 et pluribus longe pedicellatis. Gongyli immaturi quadrilobi, maturi irregulari- 
ter oblongi, parce verruculosi, 
Crescit in sylvis perpetuis locis montanis, e. g. in |Monte Corcovado, "in Serra de 
Estrella, per Provinciam Sebastianopolitanam, et inter 4lmada et Ferradas , Prov, Bahiensis. ^|. 
Tab. LXFI. Notandum est, iconem nostram secuudum specimen cultum esse exaratam, cujus laciniae, 
praesertim superiores, angustiores sunt, quam in exemplis quibusdam plantae sylvestris esse solent. 1. Pinna 
ex inferioribus. 2. Apex totius frondis. 3; Frous novella, vernatione adhucdum circinata. 4. Apex frondis 
nondum evolutae. O, m. n. — 5. Laciniae duae in rhachi pinnulae, ab utroque latere visae, o1ies auctae. 
6.Sorus, cum adhaerente lobulo sterili a latere, 3oies auctus. — Tab. LXXII. 1. Lacinia pinnulae e parte in- 
feriore pinnae, cum soris junioribus 2 m. a, 2. Altera lacinia fere matura, ab inferiore. 3. Eadem a facie su- 
periore, magis aucta, — Reliquae figurae in Tab. LXXII. exhibitae (4 — 18.) historiam evolutionis sori et spo- 
rangiorum adumbrant, de qua re sine mora (in adnotatione secunda) verba faciemus. 
ADNOT. I. Dicksoniae generis character non ab omnibus auctoribus rite traditus est, eam ob. causam, 
quod saepius negligitur, quantum intersit inter verum indusium e laminae facie inferiore peculiari processu or- 
ganico proguatum atque indusium sic dictum marginale, quod nulli parti originitus distinctae debetur, sed a mero 
lobulo frondis replicato, a reliquae laminae compagine quoad structuram plus minus abludente, originem trahit, 
In Dicksonia nimirum utraque formatio obtinet. Indusium verum adest, paullo supra venae apicem ortum, mem- 
branaceum, sursum et extrorsum aperiundum, simul autem margo laminae, lobuli cucullati forma, revolvitur 
indusiique marginem prehendit, plus minus eum eum atque cum eo inferne coalescens. Qua quidem 
formatione rite perspecta, cl. Swartzii et Wi quo indusium duplex statuitur, reprobamus; 
neque Kaulfussium motas characteristicas probe expressisse existimamus, quum (Énuim,. fil p. 225.) dicat: in- 
dusia membranacea, subglobosa, marginalia, adnata, inaequaliter oris laceris dehiscentia, extrorsum et intror- 
sum recliantia, Ita igitur nullius auctoris characterem ipsi naturae convenire palam est, nisi R. Brownii, viri 
incomparabilis, qui non solum omnia acerrimo oculo perlustrat, sed etiam characteres ad sanaemorphologiae nor- 
mas revocat. Ceterum fatendum est, hanc de communi morphosi aberrationem difficilius cognosci, dum lobulus 
replicatus cum indusio concreverit, id quod non in ommibus, neque pari ratione accidit. Praeterea sori forma 
a lobuli longitudine et figura pendet. Quo longior sorus, eo evidentius receptaculum observatur, cujus quidem 
vestigium im ommibus speciebus adest. Inde patet, Dennstaedtiam, genus a cl Bernhardio (in Schrad. Journ. 
f. d. Botan. If. 1801. p. 124) Dicksoniae flaccidae superstructum, cujus sorus brevis, membranulá, non tubu- 
losá aut campanulatá, sed globosá obvallatur, tamquam mota levioris momenti innitens, rejiciendam esse, Sori 
formà in D. pilosiuscula pluribusque aliis cum D. flaccidae conveniunt. Eam vero partem involucrantem, cu- 
jus ortus coalitioni debetur lobuli DOES cum indusio, quominus perisporangii nomine, ex mente cl. Bern- 
hardii, salutemus, nil obstat. 
Dalantii genus a Dichtfib. eo diversum est, quod lobulus revolutus cum indusio nullo modo concrescit, 
quam ob causam sorus involvitur valvulis duabus distinctis, exteriore e laminae margine producto, interiore 
indusii veri naturam prae se ferente, Quam quidem morphosin, rectius anamorphosin dicendam, prae aliis il- 
lustrat sori conditio in Saccolomate elegante Kaulf. (Neuropteride Desv.) , quippe qui tegitur indusio cuculliformi 
