08 POLYPODIACEAE. X. DICKSONIA. 
dimidiato, paginae inferiori lateribus adnato, margine frondis extenuato (quasi ex superioris paginae cellulis so- 
lummodo formatus esset), simul nonnihil excavato, sed vix in inferiorem paginam revoluto. Si vero hanc Sac- 
colomatis structuram cum JDavalliae contuleris, hujus generis characterem vix ac ne vix quidem ab illo differre 
invenies, nam dispositio sororum contigua, in Saccolomate obvia, pendet a frondis figura venarumque decursu, 
ita ut Saccoloma elegans pariter dissecta ac in Davallüis obvenire solet, soros a se invicem remotos (non con- 
tiguos) exhiberet; alia vero differentia essentialis inter utrumque genus non superest, nam indusiorum longitudine 
Davalliae valde variant (jam indigitante cl. R. Brown, in charactere, Flor. Nov. Holl. p. 156.): aliis e. g. D. 
bidentatae, pipe [Eae longum estet quasi urceolum dimidiatum longitudinaliter adnatum refert, aliis, 
uti D. fi g ; adiantoidi, breve est vix semicirculare. Nec in eo differentia generica quaerenda, 
quod margo ERO sorum altius aut brevius promittatur. — .Lindsaea , genus multis notis affine, praesertim so- 
ris linearibus et indusiis ex apice venarum , una plurium, ^rtis distinguitur. Genera filicum hoc indusio du- 
plicis originis et quasi mixtae donato firmis characteribus ab iis removentur, quae indusio vero plus minus glo- 
boso circum circa basi adnato gaudent. Talia habemus indusia in Sphaeropteride Jall. (non Bernh.), eaque 
quasi in duas valvulas secta in Cibotio Kíaulf. (Pinonia Gaud.), irregulariter vero laciniata in J7oodsia, cui, 
monente R. Brown (in Wall. pl. Asiat. I. p. 41.) Physematium Ktunzii synonymon adscribitur. 
ADNOT. II. JSporangiorum Dicksoniae tenerae ortus et incrementum. — Multum jam inter auctores dispu- 
tatum est de natura partium, quibus Filices tamquam fructibus et seminibus instruuntur, ita ut haud ingratum 
opus in nos suscipere videamur, dum illarum partium inde a primo geneseos stadio historiam enarremus. Spe- 
ramus enim fore, ut, lumen ex ipsa observatione petendo, inde forsan nonnulla derivare possimus , quibus vera 
fructificationis filicum indoles et significatio illustretur. Neque, quod sciamus, filicum sporangia per ommes evo- 
lutionis gradus observata et depicta sunt, licet cl. L. Ch. Treviranus (Vermischte Schrift. Vol. IV. p. 64 — 70.), 
de indusii natura verba faciens, et illorum ortum paucis recte designasset. (Conf. ejus tab. III. f. 6.) Dickso- 
nia tenera fere per totum annum in horto nostro laete vegetat atque frondes profert aetate, magnitudine, evo- 
lutionis stadio diversas, quas inter semper una alterave existit novella, quae apicem primarium, pinnas pinnulas- 
que involutas gerens, eximium vernationis sic dictae circinatae exemplum exhibet. (Tab. L.XFI. f.4) Tali in 
fronde vides supremas pinnulas quasi in capitulum comipactas, sibi arcte appressas atque in pagina inferiore, 
unica quae tunc luci patet, pilis, quam in adultis partibus multo frequentioribus, pubentes. Hac quidem aetate 
pinnula, quae pex in o immo duodecim linearum longitudinem excrescit, vix dimidiam aequat. Mollis 
tunc est, et inaequaliter pentagonarum aut hexagonarum, multo muco repletarum, tam 
laxá, ut, inter [cxi vitréas pressa, facile iu cellulas solitarias vel in irregulares illarum moles secedat. Colore 
est laete viridi, in nervo, venis veuulisque, jam omnibus rite evolutis, multo dilutiore atque quasi semipellu- 
cido. Sunt autem hi nervi et venae nonnihil depressi, atque constant paucis cellulis elongatis et vasis spiralibus 
simplicibus vel'in reticulata transeuntibus 6, 5, 4, 3, parallelis, uunc onini decursu aequalem diametrum exhi- 
bentibus, nunc passim dilatatis (quam ob causam cl. Txeviranus, l. c. p. 66. ea ,,vasa vermiformia* appellat). 
In ultimis venulis solummodo 2 sunt, ibique versus apicem nonnihil divergunt, ità ut apices omnium nervorum 
venarumque, non omnino excurrentes, sed intra marginem deliquescentes, ibidem in clavae formam intumescant ; 
quam fasciculorum vasorum exitum cl. Bernhardium primum animadvertisse constat, statuentem, inde vim mas- 
culam quodammodo agere. Quaevis pinnula, hac aetate spectata, faciem praebet inferiorem mutuá pressione con- 
vexulam, margineque in cristulam unam aut plures — tot, quot postea sori in pinnula evolvuntur — abit, quae 
accuratius inspectae tamquam prima futurorum sororum initia probantur. Constant vero hae cristulae duabus 
membranulis, ex ipsius paginae margine productis, sibi labiorum instar incumbentibus, atque lineolá obscurius 
viridi, inimo inter labia recessu decurrente, conflatá econgerie muci amorphi, quasi diversos gyros et lobulos ex- 
hibentis, aut teruissimarum cellularum mucosarum subvirescentium. Quarum membranarum altera cuin 
frondis postea sorum uno latere obvolvens, altera indusium, mucosarum vero cellularum linea estsori mitbium. 
Haec omnia paullo post, dum pinnula jam linearem et quod excedit longitudinem adepta est, multo evidentiora 
evadunt. Tunc enim pinnula, a facie inferiore spectata (Tab. L XXII. f. 4.) indusium exhibet planiusculum, 
secundum marginem lobulo frondis reflexo passim obvolutum, interque utramque membranam conspicies agmen 
