HYMENOPHYLLEAE. XI HYMENOPHYLLUM. 103 
bilobos, antice subsimplices, lineares, obtusos aut frequenter emarginatos, apice vero pariter ac rhachis 
communis in caudiculam porrectae linearem obtusiusculam emarginatam aut leviter acutatam. Sori in apice 
loborum pinnularumye solitarii, subglobosi, fere 3 lin. alti, supra apicem venae nonnihil dilatatae in recep- 
taculo breviter stipitato clavaeformi- cylindrico sessiles, obvoluti labiis lobuli terminalis orbicularibus sub- 
aequalibus integerrimis aut antice nonnihil emarginatis, parum concavis, ima basi paullo connatis atque non 
raro in cupulae morem explanatis. Compago omnis parenchymatis tam frondis quam perisporangii e cellu- 
lis constat subaequalibus hexagonis, centro semidiaphanis, parietibus crassis obscurioribus confluentibus. 
Nervi, venae et venulae e cellulis linearibus angustis conflati. Sorus 30 et quod excedit constat sporangiis 
fuscidulis, lenticulari- globosis, annulo donatis subcompleto 20 — 25 radiorum, aureo -fulvo. Latera annulo 
separata inaequalia, minus pro insertione umbonatum, CGongyli hinc convexi, inde breviter tetraédro - py- 
ramidales, superficie pallida, levissime rugulosa. 
Crescit super arbores semiputridas prope Uarivau et IManacurü pagos Indorum e tribu 
Jurí secundum fluvium Japurád sitos. Januario fructificans lectum. ^|. 
LXPFII. i. Lobus terminalis frondis, cujus alter lobulus sterilis est, alter fertilis soro terminatur peri- 
sporangio bilabiato obvoluto. m. a. 2. Apex venae sorophorae, replicato super eum labio perisporangii supe- 
riore, paullo magis auctus. 3. Sporangia tria, quae natura $— $ lin. par. diametro metiuntnr. 4. 8. Gongyli. 
6. Particula frondis, parenchymatis aeque ac venarum compagem monstrans. 
ADNOT. I. Affinis haec nostra species est prae aliis H. badio et H. crispato Hook. et Grev. (Icon. fil. 
t. 76. 77.), quae facile distinguuntur defectu laciniarum in caudiculas elongatarum. .H. Plumieri eorumdem au- 
ctorum (ibidem t. 123.) pilis ferrugineis stellatis, laciniis non caudiculatis differt. H. dilatatum, Sw. lacinias 
habet alamque angustiores, hanc deorsum in marginem tenuem excurrentem. 
ADNOT. II. Perisporangium generis Hymenophylli nil esse nisi lobulum terminalem nimio massae pa- 
renchymatosae augmento ortum, peltatum atque in cupulae formam bullatum praesertim in Trichomane membra- 
naceoL. cernitur, cujus margo plurimas squamulas peltatas oet structurá cum limbo libero perisporangii cya- 
thiformis convenientes et pro perisporangiis vacuis decl In Trich is sectione, quam Desvauxius 
Didymoglossi nomine proposuit (Annal. Soc. Lin. Paris. 1827. t. 7. f. 3.), idem limbus im duas auriculas pro- 
ductus apparet, quibus basi coalescentibus pariter Hymenophylli perispoxangium haberes. 
ADNOT. III. Hymenophylleas tanquam distinctum ordinem Cnemipteridum nomine exhibuit cl. Wall- 
roth (Flora cryptog. 1831. p. 28.), perisporangia appellans sporangia; Hymenophyllearum nomine proposuit clar. 
Link (Handb. III. et Hort. berol 1833. p. 36 et 3.), qui perisporangia pyxides et sporocarpia salutavit. 
ADNOT. IV. YVernatio Hymenophylleis omnino circinata est, pace cl amici Link, qui (Hort. r. berol. 
ed. 2. II. p. 3.) perhibuit, frondes e nodo in apice stipitis aut rhacheos, uti in Muscis, explicari. Attamen 
nos in H. caudiculato aliisque observavimus , novellas frondes, denso palearum agmine tectas, eodermn modo ac 
reliquarum Filicum, in spiram esse coactas, altero latere paullo magis oblique contorto, ita ut membrana fron- 
dis, tunc temporis angustissima, hinc magis promineat. Ita vel in speciebus rigidissimis e, g. Trichomane pin- 
nato, Hedw. (floribundo, Humb.) novellas frondes involutas invenimus. — Siccatae Hymenophylleae saepe re- 
trorsum crispantur, — Saepe in arboribus et Dendropteribus vegetant. 
