Verslag over eene linguistische Verhandeling. 99 
de Verhandeling, heeft ieder volk een’ hem eigenen grondvorm 
in het uitbrengen van klanken, die bij verhuizing”of. vermen- 
ging wel voor wijziging, maar nimmer voor uitdelging vatbaar 
is, en zich na jaren en eeuwen, niettegenstaande alle. neven- 
en tusschenomstandigheden, bij de volksmassa’s duidelijk laaton- 
derkennen. Van daar dan wederomt een andere grondregel, ‘van 
hoog belang voor eene zuivere linguistiek. »Zij het ook, dat 
»eene Natie door eene of andere overmagt er toe kome, hare 
»taal te verwisselen of te veranderen, hare ER uit- 
»spraak blijft niettemin ongedeerd.” 8 
Zoo hebben Galliërs, Longobarden, ‘Spanjaarden, Lusitaniërs 
wel in den boezem hunner onderscheidene spraken schier geheel 
het Latijn kunnen opnemen, maar niet dan met de hunneveigene 
eeuwenoude en onverdelgbare nationale uitspraak! Door dien 
weg insgelijks verloor het Germaansch , door. de:Slavische be- 
volkingen der oevers van Elbe of Weichsel gesproken, in „deze 
tongvallen zijne natuurlijke hardheid geheel. 
In verband, nog verder, met het lexicale, grammaticale, en 
phonetische onderzoek, vestigt de Schrijver de-aaridaclit-op een 
ideotomisch beginsel. Niet slechts de woordenschat, de spraak- 
leer en de uitspraak kenmerken het verschil der talen onderling; 
maar ook de wijze, waarop de onderscheidene-volken- de denk- 
beelden óf kiezen óf rangschikken, waaruit de’ zaak of gedachte 
(concetto), die uitgedrukt moet worden, bestaat. Dus,bij voor= 
beeld, plaatst het eene volk, even als in het Latijn „zijn ont= 
kennend-rededeel vóór; het: andere wederom „a: het werkwoord; 
zoo als ons Hoog- en Nederduitsch. “Dus insgelijks (ten voorbeeld 
vam het verschil-in de keus van het hoofddenkbeeld); stelt de 
Engelschman in het uitdrukken van den tijd des dags het stoffe- 
lijke denkbeeld van de 4/ok op den voorgrond , terwijl-de Italiaan 
en anderen zich’ vergenoegen eenvoudig “het uur te ‘noemen. 
ZLoodanige soms maauwelijks merkbare, maar. inden aard’ der 
natiën diep gewortelde eigenaardigheden blijven stand’ houden 
onder alle uitwendige veranderingen, die hetzij ontwikkeling, 
hetzij vermenging of verloop te weeg brengen mogten. 
Van daar dan ten slotte wederom dezen grondregel voorde 
‘ 
7 
