Verslag over eene linguistische Verhandeling. 101 
haar voor, dat, bij de leer der aan ieder stam of volk eigen- 
aardige uitspraak van woorden en klanken, de invloed van op- 
voeding, klimaat, vooral van zamenwoning en vermenging: der 
geslachten op den duur, te weinig in aanmerking genomen. is. 
Het komt haar insgelijks bedenkelijk voor, hoe, bij het vast 
staan van des Schrijvers grondregel op dit punt, de uitspraak 
der Engelschen zoo geheel allen weerklank mist in de tongvallen 
der Franschen, daar toch de oudste en oorspronkelijkste bevol 
king in beide landen tot den Celtischen stam heeft behoord. 
Misschien evenwel laat zich die bedenking oplossen door een 
denkbeeld, hetwelk echter door den Heer gionperur niet wordt 
geopperd: dat, namelijk, die alleroudste Celtische bevolking in 
Britannië door de Angelsaxische niet alleen overstroomd ‚maar 
in vele opzigten teun eenenmale verdrongen is geworden, het 
Land van Wales uitgezonderd, de bekende wijkplaats der al- 
oude Britten in de vijfde en zesde eeuw. Men zoude dan de 
overeenkomst van uitspraak, uit den gemeenen Celtischen oor 
sprong afkomstig, welligt beter terugvinden tusschen de bevol 
king van het Engelsche Wales en die van het Fransche Bretagne, 
het bekende Armorica dier tijden. De naauwe verwantschap 
tusschen die beïde bevolkingen is in alle gevallen, ook van el- 
ders, eene uitgemaakte zaak. 
Doch het zijn juist deze en dergelijke bedenkingen (waar- 
onder het ons vergund zij, ook nog bij name de leer des Schrij- 
vers, omtrent de geslachten der naamwoorden, p. 23, te noe- 
men), het zijn juist deze tegenwerpingen en zwarigheden, die 
de verwezentlijking van des Schrijvers uitgebreid plan des te 
wenschelijker maken. De grondige kundigheden, waarvan de 
Verhandeling blijk draagt, kunnen niet anders doen verwach- 
ten, dan dat de geopperde zwarigheden, bij eene ruimere toepassing 
der beginsels, óf zich van zelve oplossen, óf tot nieuwe ontdek- 
kingen en eene nog meer voldoende theorie zullen kunnen leiden. 
Het moge dan een reuzenarbeid zijn, die door den Heer 
DIONDELLI ondernomen is, eene Vergelijkende Spraakleer, die 
niet slechts de geschrevene talen maar ook de gesprokene 
volksdialecten van Europa omvat, zal, al bleef zij ook slechts 
