130 OPENBARE VERGADERING DER VIERDE KLASSE. 
natuurlijk; maar zij werden tevens van eene ondragelijke een— 
toonigheid, zoo als Schrijvers dier tijden ons zelve verzekeren. 
Waarlijk, wat zal er van de Kunst worden, wanneer men haar 
tot ‘eene angstvallige wiskunstige berekening van evenredigheden 
in vormen en gedaanten gaat verlagen? De Schilder zou aldus 
in den maatstok van den handwerksman den grondslag zijner 
Kunst moeten zien, en het wiskunstig afmeten van alle verhou- 
dingen: zou als de eerste onontbeerlijke voorwaarde van de oefe 
ning der Beeldende Kunsten moeten. worden beschouwd. 
Neen, M. H.! geen metronome of maatmeter als Orkestdirec- 
teur, geen maatstok voor de afbeelding van het voorwerp, wat 
de Kunstenaar wil -daarstellen, met één woord, geene werk- 
tuigkunde ‘in de Schoone Kunsten! 
Men eerbiedige, men vereere hoog, wat al de menschelijke za- 
menleving verschuldigd is aan de verbazende vorderingen, welke 
de “wis- en natuurkundige “wetenschappen gemaakt hebben, in 
de Schoone Kunsten, die wezenlijk dien naam verdienen, be- 
hooren zij niet te_heerschen. Hier is het scheppend genie des 
Kunstenaars, hetwelk zeker niet alle maat, maar wel alle werk- 
tuigelijke maat uitsluit. Terwijl in de Kunst aan de eene zijde 
maat en evenredigheid. binden, is aan de andere zijde de vrij- 
werkende geest des: Kunstenaars daar, om die maat naar de in- 
spraak en de aanwijzing van zijn fijn en gelouterd kunstgevoel 
te wijzigen en te regelen. Eentoonigheid en eenvormigheid mis- 
hagen; immer voortdurende onveranderlijke gelijke bewegingen 
wijken af van die verscheidenheid, welke, even zoo zeer als de een- 
heid, tot de kenteekenen van het schoone behoort. Het verstand 
moge al in die altijd gelijke tijdmaat eenige bevrediging vinden, 
het gevoel niet. Welk Orkestdirecteur, die kunstgevoel bezit, 
kan het nalaten, den Rhythmus zelven naar zijne kunstgeregte 
gewaarwordingen somtijds te wijzigen, en als door verschillende 
schakeringen van verkorte of verlengde tijdmaat te kleuren? 
En de Beeldende Kunsten! Hebben niet meermalen beroemde 
Kunstenaars reeds bij de Ouden iets van de natuurlijke even- 
redigheid hunner beelden opgeofferd aan het idée, wat zij zich 
in hunnen geest hadden voorgesteld, alleen om dit wel uit te 
