Slotrede des Voorzitters. 135 
‘En nu het einde onzer werkzaamheden naderende, wijde ik 
u, Mijnheer de Secretaris! met den mijnen, den dank dezer 
Klasse voor de hoogstverdienstelijke wijze, waarop Gij heden op 
nieuw hare werkzaamheden hebt doen kennen aan deze acht- 
bare Vergadering. Vurig wensch ik, wenschen allen, hier aan- 
wezig, dat Gods goedheid U nog lang lust en kracht moge 
schenken, om te volharden in uw werkzaam leven! Lang nog 
moge deze Klasse, van ‚uwe voortdurende medewerking verze- 
kerd, op uwen iĳver en op uwe verdiensten roem dragen! 
U, Wel-Edele Heeren! Leden van het Koninklijk Nederland- 
sche Instituut! ja, U allen, wie Gij ook zijn moogt, en in welke 
betrekking Gij deze Klasse met uwe tegenwoordigheid vereerdet, 
ontvangt daarvoor haren en mijnen dank! 
Zoo zijn en blijven, in ons Vaderland, duurzaam allen veree- 
nigd, die prijs stellen op beschaving en verlichting, op de ver- 
edeling van Wetenschappen, Letteren en Kunsten! Zoo zij en 
blijve dat Vaderland altoos waardig den edelen rang, welken het 
in de rij der Volken vervult! — Zoo blijve het altoos, bij het 
genot eener wetmatige vrijheid, — het land van volksbescha- 
ving; — volksverlichting , — volksveredeling! 
En met de vurigste bede aan den Alzegenaar, dat deze wensch 
duurzaam „moge worden vervuld, verklaar ik de Veertiende 
Openbare! Vergadering der Vierde Klasse van het Koninklijk- 
Nederlandsche. Instituut: van Wetenschappen „Letterkunde - en 
Schoone. Kunsten gesloten. 
