212 EERSTE KLASSE. 
geplaatste deel en liepen op tot aan het tweede lid, of, zoo men 
wil, tot aan de tweede knoop. De bladen van het eerste en 
tweede lid droegen gelijke blijken van ziekelijke aandoening; zij 
vingen aan te verflenschen , hunne steelen werden als verschroeid 
en krompen in; derzelver kleur was bruinachtig. 
Die teekenen van inwendige verwoesting gingen voort, zoodat - 
zij op den vierden dag reeds merkbaar waren aan het derde lid 
en aan het daaruit voorkomend blad. Den naastvolgenden dag 
was het verschroeid voorkomen van deze strook en het verflenschen 
van het daaruit gesproten blad zeer toegenomen; bruin echter was 
tot nu toe dit gedeelte van het takje, of de bladsteel niet geworden. 
Het bovendeel, dat nu nog uit twee volwassen bladen en een 
in vollen groei zijnde top bestond, was intusschen onverlet ge 
bleven. De opklimmende versterving scheen echter deze streken 
niet te zullen kunnen sparen. Immers, wanneer de sublimaat- 
oplossing voortging, binnen het inwendig weefsel op te klimmen, 
moest zij allerwege dezelfde verwoestingen te weeg brengen. 
Doch hetgeen men verwacht had gebeurde niet; de vernieti- 
ging des levens klom niet hooger, maar bleef staan even boven 
den oorsprong van het derde blad. Gelijk versterf in dierlijke 
bewerktuiging meermalen beperkt wordt binnen zekere ruimte, 
waar eene lijn van scheiding deszelfs grenzen leert kennen, zoo 
werd ook hier door eene bruingekleurde, bovenwaarts gebogene 
streep, aan weêrskanten van het takje, de scheiding aangewezen 
tusschen leven en dood. 
Dat gespaarde leven des bovendeels begon echter ten laatste 
ook blijken te dragen van aanvankelijk lijden. Om, des mogelijk, 
hieraan te gemoet te komen, stak ik, terwijl het onderstuk in 
de sublimaatoplossing bleef vertoeven, den omgebogen top, tot 
aan het verstorvene, in een naastgeplaatst glas met water, en 
liet hem zoo ondergedompeld staan tot den volgenden dag. 
Er geschiedde in dat tijdsverloop zigtbare vermindering van 
dit water; het bovendeel van het takje hernam deszelfs vorige 
welgesteldheid, zoodat top en bladen geen vermoeden meer toelieten 
van innig lijden. 
Er kon alzoo geen redelijke twijfel bestaan, of die aanvanke- 
