222 DERDE KLASSE. 
»die een tweegevecht aangaan, zijn gewoonlijk personen van aan- 
»zien en dikwerf van den eersten rang; aan de aanzoeken van 
»dezen zal, naar mate de bedreigde straf grooter is, meer 
»gevolg worden gegeven. De vernietiging hunner misdaad, die 
»daarop dikwerf zal worden verlangd, zal door het voorbeeld 
„en de daarop gevestigde hoop van straffeloosheid, het niet ge- 
»hoorzamen aan de Wet, meer en meer doen aanwakkeren. De 
»strafbedreigingen, die den meesten indruk maken, zijn dikwerf 
»die, voor welke men gratie durft noch kan vragen.” Het was 
ondertusschen surry zelf, die op eene Wet tegen het tweegevecht 
lang te voren had aangedrongen. In een buitengewonen daartoe 
aangelegden raad, gehouden op Fontainebleau, had de Koning 
zich verslag doen geven omtrent den oorsprong, de gewoonten 
en de verschillende vormen, onder welke het tweegevecht tot op 
dien tijd had plaats gehad. En toen 's Konings Raden, welke hem 
bij die gelegenheid geen stof gaven, om hun over hunne geleerd- 
heid. in dezen geluk te wenschen, een diep stilzwijgen hielden, 
bragt surry zijne door mij reeds aangevoerde meening dezen 
aangaande uit, en het Edict werd ingevoerd tegen het tweege- 
vecht, hetwelk hij een wreed en barbaarsch misbruik noemde; 
en hij zelf hield daarom in zijn Gouvernement sedert aan het 
gemelde Edict naauwkeurig de hand, zoo als dit een en ander 
blijkt uit de door mij vermelde Memoires, ter aangehaalde 
plaatse, p. 195, en Tom. VII, p. 236. % 
