BROES, Zofspraak op WiLveEn L. enz. 247 
niet het kwaad, maar het goede willende, niet door vuig be- 
lang en «heerschappij-zucht, maar door matige zelfsliefde en 
vooral volksliefde wordende gedreven, voor wijzen raad en te- 
regtwijzing miet ontoegankelijk zijn zou; de derde, dat zijn raad, 
zijne berisping zelve, kenbaar wel gemeend en eerbiedig uitge- 
drukt zijnde, wanneer dezelve ook bij den edelen man geenerlei 
ingang mogten. vinden, echter geen hoog misnoegen bij hem 
zullen te weeg brengen. Oogenschijnelijk meent Leoninus van 
Oranje dat goede; deze is van hem zijne loffelijke getuigenis. 
„Eindelijk de-groote waarde der getuigenis valt in het oog bij 
de opmerking, dat het doel van lof geven aan dezelve, uit ha- 
ren aard, ten eenenmale vreemd is; dat de getuige den gepre- 
zenen. door. vroeger verkeer zoo wel kende; laatstelijk, dat hij 
tot de overstaande staatspartij behoorende, eer ongeneigd dan al 
te gereed is om iets goeds van hem te meenen. 
Ten andere wordt de tweede getuigenis van LEONINUS ten voor 
deele van wirrem I opengelegd, eene latere, hem gegeven niet 
meer in weerwil van zijnen opstand tegen ries, maar zelfs van 
wege en op grond daarvan. Er ontbreekt namelijk iets aan de 
eerste getuigenis. ‚Deze toch prijst, ja, in Oranje veel goeds, 
doch nevens de afkeuring van een groot kwaad in hem, Dus 
te zelfder tijd als zij prijst, laakt zij, en wel laakt zij des be- 
oordeelden hoofdbedrijf. Maar. allengs is reonmus omgekeerd; — 
allengs tot Oranjes inzigten en bedoelingen overgegaan, staat hij 
aan diens zijde. Lieonmus, van nu af, Oranje met zijn raad 
voorlichtende ‚met zijne hulp onderschragende, met hem voor 
volksregt en gewetensvrijheid strijdende, prijst hij nu, ook wat 
vroeger door hem was afgekeurd. Deze tweede getuigenis vol- 
tooit alzoo de eerste: en ook deze tweede heeft eene uitgelezen 
groote waarde, als gegeven, niet door van marnix of andere 
vroege aanhangers en hervormingsgezinden, maar door Leoninus, 
die langzaam, schoorvoetend , in weerwil van moeijelijke beden 
king tot de partij van Oranje was overgegaan, en weinig aange- 
trokken door ingenomenheid met de nieuwe godsdienstleer, aan 
welke hij, ergens door vAn mannix een atheologus genoemd, in- 
tegendeel naauwelijks eenige voorkeur toekende. 
