7.V.LENNEP, Had. van Richem.— De Grondwet taalk. besch. 249 
de aandacht der Klasse op een gewigtig punt, belangende de 
Vaderlandsche taal. « Meermalen waren er bij de Klasse zoo van 
wege hare Leden als van andere zijden klagten ingekomen over 
de slordigheid in stijl en uitdrukking, welke niet slechts de 
Dagbladen, maar ook de Staatsstukken meer en meer ontsiert. 
Dit gaf aanleiding, dat de Heer 5. van renneP, een proeve 
willende geven, hoe reeds. sedert lang de redactie der Staats- 
stukken allergebrekkigst kon genoemd worden, eene voor- 
dragt hield, waarbij de Grondwet van 1815 uit een taal- 
kundig «oogpunt. beschouwd werd, en aangetoond, hoe zij niet 
alleen doorgaans in slecht Nederduitsch geschreven was, maar 
ook hoe de onduidelijkheden, welke daarin voorkwamen, strek- 
ken konden en reeds meer dan eens gestrekt hadden, om moei- 
jelijke geschilpunten te doen ontstaan, welker beslissing som- 
tijds de oorspronkelijke bedoeling der Stellers geheel had te loor 
doen gaan. 
De tegenwoordige spreker bragt inde Klasse eene hulde aan 
de nagedachtenis van haar Medelid, den grooten vAn per arm, 
beschouwd als een Man wan het ware midden. Wat hij daar- 
mede wilde te kennen geven, werd in het eerste deel zijner 
rede opzettelijk ontvouwd. Het betreden van den veiligen mid- 
delweg, reeds door de Ouden als een regel van ware levenswijs- 
heid geroemd, verdient vooral in onze dagen te worden aan- 
geprezen, waarin bijkans overal in kerk en burgerstaat, op het 
gebied van wetenschap en kunst, een strijd tusschen twee uiter- 
sten zich openbaart: overdrevene ingenomenheid met het nieuwe 
aan de ééne, blinde ijver voor het oude aan de andere zijde. 
Doch, gelijk zoodanige denk- en handelwijze nooit of nergens aan 
ééne der strijdende partijen kan behagen, zoo is vooral sedert de 
Julij-revolutie in Frankrijk het ware midden een voorwerp van 
bespotting geworden. Het moet ook worden toegestemd, dat het 
ware en goede niet altijd en overal in het midden ligt. Alles 
hangt af van het standpunt, waarop men zich plaatst. Zoo men 
van logen en onregt uitgaat, dan is waarheid en regt een uiterste; 
en tusschen die twee uitersten een midden te willen zoeken en 
