250 OPENBARE VERGADERING DER TWEEDE KLASSE. 
bewaren, zou hetzelfde zijn”als-het licht mede duisternis te 
willen vereenigen. Maar de groote remnirz heeft ‘het reeds als 
de slotsom zijner onvermoeide diepzinnige navorschingen mede- 
gedeeld , dat erin de gansche reeks der menschelijke begrippen-geene 
waarheid gevonden wordt, die vrij is van alle dwaling, en geene 
dwaling, waaraan niet iets waars ten grondslag ligt. Door eenzijdige 
beschouwing, het gevolg der eindigheid van den menschelijken 
geest, die geene zaak ooit in haar geheel omvatten ‘kan, vormen 
zich tegengestelde denkwijzen; en in de hitte van den strijd het 
spoor meer en meer bijster’ geraakt, gaan beide partijen op het 
ingeslagen zijpad voort, om zich al verder en verder van elkander 
en van het middelpunt, waarvan zij uitgingen, te verwijderen. 
Dan is het de roeping van den wijze. vrij en zelfstandig den gul- 
den middelweg te betreden, die’ geenszins daarin gelegen is, dat 
men met beide partijen onderhandelt, van beide iets afdingt, 
aan beide iets toegeeft, en zoo eene uiterlijke vereeniging poogt 
te bewerken; maar daarin veeleer, dat men zich op een hooger, 
vrijer standpunt plaatst, zich verheft boven de tegenstellingen, 
tot de oorspronkelijke waarheid, die aan beide ten grondslag 
ligt, terugkeert, en ze oplost in die hoogere eenheid, die uit 
alle verscheidenheid overeenstemming en harmonie doet geboren 
worden. Dit is niet het werk van trage geesten, zwakke hoofden 
of weifelende karakters, maar veeleer van waarlijk groote Man- 
nen, die moeds en krachts genoeg bezitten, om, door geen 
vleijerij bekoord, noch door miskenning afgeschrikt, langs den 
koninklijken weg regt voorwaarts te streven. 
Onder dezen behoorde van per parm. Hij was een. man van 
gematigde en bezadigde denkwijs, geen slaaf van eenig stelsel, 
alle schadelijke uitersten ter eene of ter andere zijde zorgvuldig 
ontwijkende. Dit blijkt eerst en inzonderheid uit zijne. Godge- 
leerde geschriften. Zij doen hem overal kennen als een Bijbelsch 
Godgeleerde, die vasthield aan Gods hoogere openbaring en het 
onfeilbaar gezag van Zijn woord. Maar overigens was VAN DER 
arm noch Supranaturalist, noch Rationalist, en evenmin een 
vriend van het Mysticisme. En juist daarom kleefde hij geen 
dier stelsels aan, omdat in elk iets uitsluitends, iets overdre- 
