DES AMORIE V. D. HOEVEN, Mulde aan VAN DER PALM. 291 
vens , eene eenzijdige beschouwing van het Christendom heerscht. 
In elke dier bepaalde rigtingen van den geest wordt iets goeds’ ge= 
vonden, en de vereeniging van al dat goede leidt tot de “ware 
opvatting der Evangelieleer, « Doch niet alleen van per: Parus 
Godgeleerde geschriften, zijne Bijbelvertaling, ‘kanselarbeid en 
andere werken van dien aard, ook al zijne overige voortbreng- 
selen op het gebied van wetenschap en kunst dragen den stempel 
van zijne gematigdheid en afkeer van overdrijving. Een en ander 
werd met proeven opgehelderd en gestaafd, en vervolgens in bij- 
zonderheden aangetoond, dat hij, ten anderen, ook in zijne wel- 
sprekendheid ‘het are midden hield, en naar zijne eigene betui- 
ging voor hare jeugdige beoefenaars de bakens wilde zetten, 
opdat: zij noch op de klip der winderige gezwollenheid, noch op 
dieder platheid en slordigheid mogten stranden. Geen weelderige 
uitstorting van beelden en figuren, maar ook geen slaperige doód- 
sche eenvoudigheid; geen zwier van uitdrukkingen, maar ook 
geen dorheid; geen stijve gemaaktheid en gemanierdheid, maar 
ook geen platheid en onwelvoegelijkheid; geen buitensporigheid 
en gezwollenheid , maar ook geen schraalheid en nietsbeduidend- 
heid; met één woord, die kuische zedige matiging, die bemin- 
nelijke ingetogene eenvoudigheid, die het toppunt der kunst is, 
en allermoeijelijkst om te bereiken, nogtans voor elk bereikbaar 
schijnt, ziedaar het kenmerk van van per parms welsprekendheid. 
Ook als mensch, eindelijk, in al zijn spreken en handelen, in 
zijn geheele wezen drukte hij dat ware midden uit, ’t welk zoo 
schaars wordt aangetroffen. Hij scheen daarvoor geboren en door 
de natuur bestemd te zijn. Geen hartstogtelijkheid of laauwheid, 
maar kalme bezadigdheid kenmerkte al zijne woorden en daden. 
Van hoogmoed even verre verwijderd als van laaggeestigheid, had. 
hij een betamelijk gevoel van eigenwaarde, en was niemand zoo 
gereed als hij, om het goede en voortreffelijke in anderen op te 
merken en zonder eenige terughouding te prijzen. Zijne werk 
zaamheid was onvermoeid en toch nooit overspannen; zijn om— 
gang los en ongedwongen, en toch door de fijnste beschaving 
den edelman en hoveling tot les en voorbeeld strekkende; en de 
kroon zijner deugden, zijne godsvrucht, was geheel vrij van alle 
