GROEN VAN PRINSTERER, OVEN WILLEM I. 291 
De Historieschrijvers hebben opgeteekend hoe deze bij menigeen 
het, voorwerp van hooge afkeuring was, Thans ‘bezitten wij 
bovendien een groot aantal Brieven en Memöriën waarin het 
voor en tegen met bekwaamheid en warmte uiteen gezet wordt; 
daaronder ook scherpe afmaningen ‚die de Prins, kort vóór de 
huldiging van Asov, uit Duitschland ontving. Hoe! met Frank- 
rijk zich te verbinden, met die verraderlijke Natie, „met dat 
Pausgezinde en Goddelooze Hof! de Duitsche verwantschap in 
vergetelheid te stellen; en op welk tijdstip! Nu de belangstel 
ling opgewekt was, nu ernstig aan onderstand. gedacht werd, nu 
een magtig hulpleger spoedig opdagen zou! Dit klinkt fraai voor 
wie niet weet dat dergelijke belofte reeds tien jaren onòphoude- 
lijk gedaan en nooit, althans niet met eenige klem, ten uitvoer 
gelegd «was. Gaarne zou ik met U nagaan in het -merkwaardig 
antwoord van den Prins, in hoe ver hij geacht kan worden het 
pleit voldongen te hebben. „Doch ik bepaal mij bij. de fijne 
scherts, waarin hij, na de uiteenzetting zijner gronden , veront- 
schuldiging en eigen regumatig beklag zamengevoegd heeft. »Om 
»kort te gaan, als iemand dagen lang, op hoop van cen prachtig 
»gastmaal, zonder eten gebleven is, en «er wordt dan vaan-den 
»uitgehongerden ‚gezegd: het is nog niet gereed, maar er wordt 
‚»uitgezochter spijs voor u bereid; zal de arme man miet wel 
„doen door geenszins langer op den feestelijken disch te wachten, 
»maar brood te nemen waar hij het vindt 1?” 
Ik maakte, veroorlooft mij, bij gebrek aan beter, dit uitheem- 
sche woord te gebruiken, in de derde plaats, van het energieke 
der Staatkunde van wirzem 1 gewag. Dit is, naar mij voorkomt, 
niet overbodig. Gewoon het beleid, het schrander en rwelbere- 
1 „Estant, pour en parler rondement, tout ainsi que si l'on auroit tenu quel- 
»que personne bien estroictement l'espace de deux ou trois jours, sans luy donner 
»aucune chose à manger, soulz espoir d'ung grand et magnifique bancquet que 
»l'on apprestoit pour luy..., et que les dit trois jours expirés, on allast luy dire 
sque le bancquet n'est encore prect, mais qu'il doibt avoir espoir d'un meilleur; ne 
wseriez vous pas d'advis que ee povre homme, pour éviter l'apparente ruyne de 
„sa personne... ue doibt attendre davantage, mais accepter du pain où il le 
»pourra trouver?’ Arch., VII, 240. 
