GROEN VAN PRINSTERER , Oven WILLEM J. 303 
wereld overwint, en om hetwelk warren 1, in de schatting van 
hen die zijne geloofsgenooten zijn, eene uitstekende plaats in de 
rij, niet der Veldheeren en Staatslieden alleen, maar ook der 
geloofshelden en der martelaren bekleedt. 
En nu, M. H.! vlei ik mij, ook in dit laatste-deel mijner 
voorlezing, geen reden gegeven te hebben tot billijk beklag. — 
Er moet, zegt men, ook in de behandeling der Historie, een 
offer aan de goede verstandhouding der Gezindheden worden ge- 
bragt. Welaan! ik breng gaarne ook mijne vooroordeelen en 
hartstogten, in het belang der Geschiedenis en van het Vader- 
land, ten offer: wat in den Prins mij berispelijk scheen, heb ik 
niet achtergehouden, noch op eenigerlei wijze verbloemd. — 
Doch, zegt men al verder, de Hervorming mag, noch door 
de Roomschen een vloek, noch door Onroomschen een zegen 
worden genoemd. Dit, als algemeen voorschrift, is het onmo- 
gelijke gevergd; er zijn echter tijden en plaatsen waar men zich 
billijkerwijs van oordeelvellen onthoudt; en ik heb, het is uit 
mijne voordragt gebleken, deze bijeenkomst daaronder geteld. 
Maar men wil nog meer. En wat is het eigenlijk, dat men be- 
geert? Al wat het Evangelie betreft, moet, om twist te vermij- 
den, in de schaduw worden gezet. Maar ik vraag het U, M. H.! 
waar loopt dit verlangen op uit? Op willekeurige verplaatsing 
der feiten, op het rukken der gebeurtenissen uit haar eenvoudige 
aaneenschakeling en onbetwistbaar verband. Men onttrekt ze 
aan het zonnelicht der waarheid: en waartoe? om ze over te 
brengen in den flikkerglans van het schemerend lampje hetwelk, 
in naam der onpartijdigheid, partijdige vreesachtigheid ont- 
steekt. — Medeleden dezer Klasse, aan wier zorg de handhaving 
van Neêrlands roem ook in de Geschiedenis bepaaldelijk opge 
dragen werd, en gij allen wien de zaak der waarheid ter harte 
gaat, hoedanig overigens uwe denkwijs moge zijn, wat dunkt 
U van dergelijken eisch? ‘Zal er voortaan eene conventionecele 
Geschiedenis moeten zijn, ingerigt naar de veranderende be- 
hoefte des tijds? Zullen wij misschien, ook in dit opzigt, on- 
der de wederkeerige censuur der Gezindheden worden gebragt? 
