BOGAERS, „ddams eerstgeborene. 305 
ken, die voor niemand uwer Toehoorders onverschillig mogen 
zijn, voor zeer velen, hoop ik, ook voor hart en leven nuttig 
en vruchtbaar zullen zijn geweest. 
Ons spreekgestoelte verbeidt thans den Heer nocaArns. 
De Heer zocarns draagt daarop het volgende Dichtstuk voor : 
ADAMS EERSTGEBORENE. 
‘'t Was duister in het dal, waardoor de Pizon stroomde. 
Van achter ’t hoog gebergt’, dat d’Oosterkant omzoomde, 
Rees voor de tiende. maal, sinds Adams heil verzwond , 
De Maan, in volle pracht, aan ’t welvend hemelrond.: 
Een wijl betoog:een wolk haar aanschijn, toen ze op de aarde 
Ter neér zag, thans woestijn, nog korts een bloemengaarde 
In eeuwgen lentedos, en weêrglans in het stof 
Der reine schoonheid van het zalig Geestenhof. 
“’t Was of een diepe zucht — een pand van mededoogen 
En blijvend zusterschap — van uit de azure bogen 
Naar ’t oord der droefheid zweefde en wegsmolt in ’t gesuis 
Van ’t schomlend oeverriet en ’t murmlend beekgeruisch. 
Zich leunende aan een palm, wien ’t gram geweld der vlagen 
Zijn bladerkroon ontroofde, eens fier naar ’t zwerk gedragen , 
Stond, met gedoken kruin en de armen op de borst 
Gevouwen , de eerste mensch, de onttroonde wereld vorst; 
De balling, die zijn erf en vaderland verbeurde, 
En thans om 't zoet weléer en 't bang aanstaande treurde, 
In ’t einde hief hij ’t hoofd, — waarop in 't scheppingsuur 
