306 OPENBARE VERGADERING DER TWEEDE KLASSE. 
De Almagte 't kenmerk van een hoogere natuur, 
Een trek van godlijkheid, geprent had, dien de zonde 
Wel half had uitgewischt ‚ maar niet vernielen konde, — 
Naar ’t blaauwend hemelspoor , waar langs zij statig en 
Die eens hem zalig groette in Edens heiligdom. 
»o Heldre Nacht-ster, (sprak hij mijmrend) keert ge weder! 
»Plengt ge Adam al uw licht, hem trouw in %t leed en teeder ! 
„Zie, ’t aardrijk, eens zoo mild, met doornen thans bekleed, 
„Het grijnst mij wrevlig aan en hunkert naar mijn zweet; 
„Het koeltje, dat me streelde en geur bragt op zijn veder, 
„Het werd een woeste orkaan en slaat mijn arbeid neder: 
»’t Aanvallig veldgediert’, eens dartlend om mij heen, 
„In ’t woud verschuilt het zich bij ’t ritslen van mijn schreên: 
„Het schuwt me wat mij minde en eens gelukkig roemde; 
»Om mij werd de aard gevloekt, en de aard vloekt den gedoemde. 
„Gij, zachte troosteres! gij slechts, wat me ook vontvlied’, 
„Gij blijft den lijder trouw; neen, gij verstoot mij niet! 
» Nog groet me uw vriendlijk oog, als toen ik u voor ’t eerste 
» Aan ’t hoofd zag van ’t gestarnt’, dat gij nog pas beheerschte. 
» Bekoorlijke avondstond! Het licht had uitgegloord, 
„Een vale nevel rees en walmde in stilte voort; 
„De wiek der duisternis vaagde alles uit; heel de aarde 
»Verstomde en zonk in ’t niet; ’t scheen afgrond, waar ik staarde; 
»Een vreemd gevoel doordrong me, alom begrensd van ’t zwart; 
»Mijn Eva klemde zich al vaster aan mijn hart... 
„Daar dreef op eens de kim in zilvren lichtgeflonker! 
„Gij reest, o lieve Maan! Uw lach verjoeg het donker! 
„Hoe glansde uw jeugdig schoon! 't heelal kreeg 't aanzijn weêr: 
» Verrukking gloeide ons 't hart en ’t gansche schepslenheir; 
nr mn an ee 
