BOGAERS , Adams eerstgeborene. 307 
»Alomme werd uw lof met dankgeschal verkondigd : 
„Nog zijt gij schoon, als toen!.;. o Gij hebt niet gezondigd!” 
Hier brak hij zuchtend af: zijn zucht weêrklonk nabij; 
Maar ’t was de boschgalm niet: zij was genaderd, zij , 
De dierbre, die zijn heil ten top voerde in dat Eden, ' 
Waar hij geen wenschen kende in ’t volst der lieflijkheden ;, 
Geen wenschen! éénen slechts in haar meer dan vervuld! — 
Toen, van het rozig waas der schoonste jeugd omhuld, 
Een stroom van goudblond hair langs d'elpen schouder vloeijend , 
Nu ’t oog vol zachten ernst, dan weêr van weelde gloeijend , 
Doorzweefde ze aan zijn hand, belonkt van ’t rein gewelf , 
De bloemen van den Hof, min bloemen dan zij zelv’: 
En thans helaas! hoe wreed heeft de onspoed haar geplonderd ! 
Wat rest er van dat schoon, door Englen eens bewonderd? 
Een flaauwe schaduw slechts! maar door die schaduw toch 
Speelt van dat vroeger schoon de zachte naglans nog, 
Dien gulden tint gelijk der westelijke wolken, 
Wen ’t volle zongegloor reeds schuil ging in de kolken. 
Zoo ziet haar Adam staan: met diepe deerenis 
Herdenkt hij wat zij was bij ’t geen ze, eilaas! thans is. 
Hij prangt haar aan zijn borst, vergeet zijn eigen smarte, 
En voelt haar tranen slechts, die dropplen op zijn harte. 
„Mijn Eva, (stamelt hij) laatst, eenigst overschot 
»Van al de schatten, eens mij toebeschikt door God, 
„Maar van die schatten mij de grootste! zoo er zuchten 
»In de eenzaamheid des nachts mijn week gemoed ontvlugten 
„En ’t oog me, onwillens, zwelt; 't is om mij zelven niet: 
»'t Was meer dan 'k had verdiend, wat Gods genâ mij liet. 
