308 OPENBARE VERGADERING DER TWEEDE KLASSE: 
»Ja, vreugd verdrong mijn schrik , toen ‚ — na dien ijsbren donder, 
» Die ’t zwerk in vlammen zette en de aardkorst spleet van onder, 
„Een scheidsmuur stapelend van rots voor Edens poort, — 
»Ik, siddrend weggeijld en in deez vreemden ‘oord 
» Bewustloos neêrgestort, bij ’t wederkeerend leven 
»Uw hand voelde in mijn hand, kain aan 't mijne beven. 
„Dank! was mijn eerste kreet: o God, Gij laat mij veel : 
„Dank! dank! Uw Paradijs verlies ik niet geheel. 
»o ’k Voel nog nu, als toen : mijn dierbre! ’k zou niet klagen; 
„Maar ’k zie u lijden, u! dát valt me hard te dragen: 
„Mij gaf de Schepper kracht tot worstlen met ‚het lot; 
»Als boete wordt het mij geheiligd tot genot; 
» Maar gij zoo broos, zoo teêr! gij, niet gevormd tot kampen, 
„Hoe staat gij ’t woeden door der losgelaten rampen! 
» Wanneer mijn forsche stam: slechts kromt bij ’t buldrend weêr , 
„Dan, tengre bloem des velds, ligt gij geknakt ter neêr. 
»Mijn Eva, schriklijk is ’t, het denkbeeld u te derven! 
„En toch, zoo ’k ver van u, door lang, rampzalig zwerven , 
„U ’t heil herwinnen kon van ’t bloeijend Paradijs; 
»ik toefde niet, ik ging (God hoort het) tot dien prijs.” 
» Wat!” (roept zij angstig uit, en beî haar armen knellen 
Zich om haar egaâs hals, als stond hij weg te snellen) 
„Gij van mij scheiden . . . mij verlaten, gij | Ik gruw 
» Van ’t schrikbeeld! neen, geen heil, geen hemel zonder u! 
» Verzwaar de tegenspoed zijn zwaren last van plagen , 
„Het zal me een Eden zijn met u dien last te dragen: 
» Zwijg van verloren vreugd; bemin me, ik wensch niets meer : 
» Kom , hopend opgezien! Meêdoogend is de Heer ! 
»Al blies de wind des toorns, niet alle bloemen dorden.” 
