BOGAERS, Adams eerstgeborene. 309 
En op haar vruchtbren schoot, die ’t naadrend moederworden 
In ’t golvend kleed voorspelt, blikt Eva neêr en bloost. 
» Hier eeuwig aan dit hart, mijn heil, mijn heul en troost!” 
Roept Adam diep geschokt. Zijn oog, schiet liefdestralen ; 
Vergeefs beproeft zijn tong het geen hij voelt, te malen; 
De ontroernis duldt het niet; maar, faalt het stemgeluid , 
Al, al wat aan hem is, drukt dank en teêrheid uit: 
Hij kust het lieve hoofd, hem op de borst gezegen. — 
Hun beider tranen vloeiden zamen en ze zwegen. 
Een poos verliep er dus bij zalig hartgeklop ; 
Toen sloeg de aanminnige de vochte blikken op, 
En, of een vrolijk beeld op eens haar ziel doorzweefde, 
Zao vreugdig blonk de paerl, die aan haar oogleën beefde: 
„Neen, (zegt ze) dierbre gade, (en ziet hem teeder aan) 
»Neen , hooploos niet getreurd, gerust ons pad gegaan! 
»„Herdenk dat blij berigt! Mij ruischt het nog in de ooren 
»Zoo trouw van woord tot woord, als toen ik ’t pas mogt hooren : 
„Herdenk die zoete taal, die ik u overbragt, 
»Toen mij een Engel Gods tot moed vermaande en kracht, 
»Van heil sprak in ’t verschiet en balsems voor ’t verleden, 
„En weelde zelfs voorspelde ons onbekend in Eden.” 
»o Ja, die taal was zoet, was troostvol, (antwoordt hij) 
»’k Herdacht ze vaak, geliefde, en toch herzeg ze mij; 
»Ze krijgt in uwen mond weêr nieuwe kracht en leven; 
„De kommer , als gij spreekt, schijnt mij van ’t hart geheven; 
„De hoop komt luistren naar uw lieflijk stemgestreel : 
„Hergeef me ’t blij verhaal, hergeef het mij geheel” 
