310 OPENBARE VERGADERING DER DERDE KLASSE. 
Toen op een heuvelrand, haar gâ ter zij gezeten, 
(Terwijl de volle maan vallei en bergenketen 
Met stille glansen tooide en ’t meir zijn zilvren baan 
In slingers trok door ’t groen) ving dus de; minlijke aan. 
„De zon, na fellen gloed, was nu in ’t West gezonken; 
» Het graauwe zwerk, mijn waarde, ontstak zijn tintelvonken. 
»Gij waart nog niet gekeerd van d’ akker, die, besproeid 
„Met zweet uws aanschijns , ons moet voedsteren. Vermoeid 
»Van d’ overdierbren last, dien ’k onder ’t hart voel leven, 
„Zocht ik de berggrot op, waar koele waassems zweven 
„En ’t zachte mosbed geurt, dat uwe zorg mij schiep; 
»’k Zeeg neder, bad in stilte en sluimerde in en sliep. 
„Toen scheen me een stroom van licht het bergwelf in te dringen : 
„Ik aêmde een reiner lucht; nabij klonk lieflijk zingen. 
»’k Had meer dat lied gehoord; ’t herriep me een zoet weleer’; 
» Die stem — ik kende haar; ze naakte meer en meer. 
»Daar galmde op eens de grot van ’t streelendst toongemengel, 
»’k Sloeg de oogen op, ontzet: ’k zag; maast mij stond een Engel. 
» Allengs bekwam mijn hart; ’k herkende ’t schoon gelaat, 
„Nog overglansd van ’t licht, waarin Gods Zetel baadt: 
„De trouwe Uriël was ’t. Gij weet, in Edens gaarde 
„Had hij alreede ons lief. Vaak kwam hij neêr op aarde 
„En blaakte hij ons hart door *t gloeijend Serafslied : 
»Als hij Gods grootheid zong, die alles schiep uit niet. 
„Hoe bruisten uit zijn mond dan volle wijsheidsstroomen ! 
» Wat nutte vriendenraad! helaas, niet nagekomen ! 
„En toch, toen ’t vlammend zwaard ons ’t heiloord ruimen deed, 
»Was hij 't, die voor ons smeekte en om erbarming kreet : 
