BOGAERS, Adams eerstgeborene, 3L1 
/ 
„Hij, zelf zoo vlekloos rein, hij vond geen strenge woorden : 
„Een zucht, een. droef vaarwel was ’t laatste, dat we hoorden. 
„Nu sprak hij; (gaat ze voort) »o zwaar bezochte vrouw ! 
»»Ik min de menschen nog, bewogen met hun rouw; 
»»God kent mijn medelij, Hij zag mijn tranen vlieten ; 
»»Doch tranen wraakt Hij niet, die liefde en trouw vergieten, 
»» Helaas, vermogt ik meer! o Kon ik dag aan dag 
»»In ’t leed ten steun u zijn, die ’k eens zoo zalig zag! 
»»U en uw echtvriend, mat van kommer, dof van treuren; 
»»Het nederhangend hoofd weêr troostend opwaarts beuren! 
»»’t Verdubbelde mijn heil! Maar Hij, die eeuwig goed 
„En eeuwig wijs is, wil het anders. Wat Hij doet 
„ols wel. Hem lof en eer! Dit gunt ons zijn genade: 
„Bedekt voor 't wakend oog, dat hooger licht thans schaadde, 
»» Thans blind sloeg, mogen we soms toeven aan uw zij: 
»» Helaas, de klove is groot! Aan ’t stof verpand zijt gij ; 
»» Wij onverderfbre geest, onwelkbre hemelbloesem. 
»» Alleen in ’t plegtig uur des nachts, wanneer de boezem 
„Des menschen, door ’t gebed gelouterd, in de rust 
»»Herademt, en de slaap zijn lager driften sust. 
»»Dán slechts (hij nader aan zijn toestand vóór de zonde) 
»»Mag de Engel zich, met troost, vertoonen bij zijn sponde, 
»»De ware heldenkracht, gelijk die rein en goed 
»»Uit ’s Hoogsten bronwel vliet, hem storten in 't gemoed, 
„En van het jubellied der zaalge Geestenkoren 
»» Een toon, een flaauwe galm, hem trillen doen in de ooren. 
»»Zoo kom ik thans tot u, vriendin van beter tijd! 
„»Gevallene, helaas! die nog zoo dier me zijt! 
