312 OPENBARE VERGADERING DER TWEEDE KLASSE. 
»»Ik kom, en (Gode dank!) ik mag u vreugd beloven. 
»»De tranen uws berouws, zij zijn geteld daarboven. 
»Een heldre lichtstraal klieft de nevlen van uw lot. 
»» Aanstaande moeder, hoop, wees moedig , steun op God! 
»»Zijn liefde is onbegrensd! Reeds komt het tijdstip nader, 
»»Het uur, dat smarten brengt, maar smarten heelt te gader; 
»» Dat, voor deze aarde rijp, het eerste menschenkind , 
»» Uws Adams evenbeeld, zich uit uw schoot ontbindt. 
»»’k Zal heimlijk bij u zijn, ’k zal beden voor-u plengen , 
»» Met dauw , omhoog geschept, uw brandend hoofd besprengen , 
»»U sterken met den geur, die wierookt om Gods troon, 
»» Totdat ge uw lievling kust, uw eerstgeboren zoon. 
»»Dan telt gij 't wee niet meer, dat u de borst deed zwoegen: 
»»In stroomen baadt uw ziel van nooit gekend genoegen; 
»»Een hooger liefdevuur doorgloeit uw hartevrind; 
»»Gij zijt hem meer dan gâ, gij, moeder van zijn kind! 
»»In blijder vormen tooit zich ’t aardrijk voor uw oogen , 
»» Een ander, schooner licht ontvloeit d’ azuren bogen, 
„In Eden waant ge u weêr, zoo vaak ge uw zuigling kust; 
EEL 
»» Want moederlijke weelde is bijna hemellust. 
» Zijn troostlied was voleind: ’k zag d’ Engel henenzweven, 
„Een liefdegroet in 't oog, als hij ons plag te geven. 
»Ik wou hem roepen, ’k wou hem danken, van zijn voet 
»Het zilver drukken met mijn-lippen: ol dat zoet 
» Was meer dan ’k smaken mogt. Nog stak ik, diep bewogen, 
»Mijn armen naar hem uit; reeds was hij heengetogen: 
„De nagalm van zijn stem doorklonk het wulf nog lang , 
»Als hield de rots het vast, dat hemelzoet gezang. 
