BOGAERS, ddams eerstgeborene. 313 
„Ik overpeinsde elk woord, en, bij dit zoet bepeinzen, 
» Was ’t, of ik van ons erf een jammerzwerm zag deinzen; 
„Een heldre dageraad verhemelde ’t verschiet ; 
»’k Zocht in mijn borst naar ’t leed , maar vond het leed er niet; 
»Het had zijn plaats geruimd voor lust en levensvreugde: 
»Gij kwaamt: mijn mond was vol van ’t geen mijn ziel verheugde; 
»Uw oor, uw hart ving ’t op; mijn moed bemoedigde u: 
„Gij deeldet in mijn vreugd; kom , hartvriend, deel ze ook nu!” 
Dus sprak de ware liefde uit Evaas mond. Gekluisterd 
Door nieuw gewekt belang had Adam scherp geluisterd, 
Bezorgd een enkel woord te missen. Zijn gezigt. 
Was beurtelings bewolkt van weedom, of verlicht 
Van ’t flonkervuur der hoop, gelijk in najaarsdagen 
Nu ’t veld eens treurig ziet in ’t graauw der nevelvlagen, 
En dan weêr lacht, wanneer de zon dat graauw verdrijft: 
Doch ’t is de gloed der hoop, die Adam kleuren blijft. 
„Ja, (zegt hij) ja, zoo is ’t! die onvergeetbre banden, 
„Die de eens onzondige aarde aan ’s hemels lustwaranden 
»En mensch- en geestendom verbonden, — God zij lof! 
»Ze zijn niet gansch verscheurd , toen ons het oordeel trof. 
»Nog leven er omhoog, wien, vlekloos en verheven, 
»De broeder, die misdeed, toch broeder is gebleven; 
„Die, met ons lot begaan, uit oude erinnering, 
»Soms ’t heiloord wisselen voor d’ aardschen jammerkring, 
„En, ongezien, de knie in ’t biduur naast ons buigen. 
„Gezegend gij, mijn waarde! o gij, die ’t moogt getuigen. 
»Van ’t helle vreugdelicht, dat eens ons pad omblonk, 
»Is de u voorspelde weelde een laatste schemervonk: 
24 
