314 OPENBARE VERGADERING DER TWEEDE KLASSE. 
»» Weest vruchtbaar! (klonk Gods stem , toen Hij ons zamenpaarde) 
»» Vermenigvuldigt! Heerscht! U schenk ik ’t Rijk der aarde!” 
»Wel viel dat Rijk ons af bij ’t loeijen van Gods wraak; 
»Maar toch een deel hield stand der milde zegenspraak. 
»Het heil des vruchtbren schoots, het uitzigt op herleven 
»In wezens ons gelijk — ’t is, dierbre, ons bijgebleven, 
„Doch (doemvloek kleeft er aan) slechts voor uw smartkreet veil. 
„De nood, die u bedreigt, verbittert mij dat heil,” 
„Houd op! (valt Eva in) herroep dat roekloos spreken! 
»Zoo God me een last bestemt , dan zal geen kracht me ontbreken. 
»„Buigt, als de regen plast, het tenger plantje neêr, 
„Het zonlicht keert terug en frisch herrijst het weêr. 
„Neen, wat me toeven moog, ik denk slechts aan ’t verrukken 
»(Volzalig voorgevoel!) een telgje aan ’t hart te drukken. 
»Weg angsten, ver van mij! Wat teug mijn lot me bied’, 
„Na ’t zuur komt hemelzoet; mijn lippen aarzlen niet. 
»o ’t Roept mij alles toe: *t is Eva, ’t doel uws levens 
„Niet gade alleen te zijn, maar meer — maar moeder tevens. 
„lets, ’k voel het, faalt me nog: een lieve zuigling speel 
„Hier aan mijn volle borst, dan leef ik eerst geheel. 
„Hoe vaak bedauwde een traan van warm gevoel mijn wangen , 
„Als, naar het woud gelokt door ’t zoet der morgenzangen , 
„Ik, achter ’t wieglend loof, van d’ ochtendstraal verguld, 
»Een nestje schuilen zag, met jeugdig broed gevuld, 
„Dat, onder ’t vleugeldons der moeder half verborgen, 
» Door liefelijk getjilp haar dank zei voor haar zorgen: 
»Dan werd mijn ziel zoo week, dan sloeg mij ’t hart zoo blij, 
»»Lief duifje, (fluisterde ik) ’k zal moeder zijn, als gij. 
»»Ook mij zal teeder kroost beminnen en verblijden. 
