BOGAERS, Adams eers/geborene. 315 
»»Ach, waar die gunst me ontzegd, wat zou ik u benijden! 
»» Maar ’k ben gelukkig, zie, de Hemel zegent mij: 
EEL 
»» Lief woudbewoonstertje!l ’k zal moeder zijn als gij! 
Zoo sprak ze met een stem, waarin verrukking tilde: 
’t Was of ze, ’t oog omhoog, een beê nog slaken wilde: 
Maar langer niet bestand voor ’t schokken van ’t gemoed, 
Zonk ze ademloos ineen, van glans beroofd en gloed: 
Heur egâ ving haar in zijn armen op, en staarde 
Verschrikt op ’t bleek gelaat: een duister denkbeeld waarde 
Hem voor den geest, een beeld van meer dan slaap — van dood : 
Hij riep — hij kuste haar met bange drift, — het rood 
Ontglom weêr op haar wang, als door dien kus ontstoken; 
De hemel van haar oog, door de onmagt digt geloken, 
Heropent zich. Hij draagt naar ’t berggewelf haar heen 
En vlijt op wol en mos heur afgematte leên, 
En schept van ’t bronkristal, dat neêrgudst van de klippen 
Een frisschen drinknap vol ter laafnis harer lippen. 
»Mijn Adam, (zucht ze zacht) God heeft mijn beê verstaan; 
»Blijf, zielsvriend, blijf me bij: het uur — het uur snelt aan.” 
ng 
De morgenwekker kraait. De Nacht is heengeweken 
In ’t graauw gezigtsverschiet der Westelijke streken 
Golft van het wolkgewaad, haar zwevend om de leên, 
De breede sleep haar na en zinkt allengskens heen. 
’t Is ochtend. Als een vloed, bij regentijd gewassen , 
Die, zwellend uit zijn kom, het dal vult met zijn plassen ; 
Zoo stort een zee van licht, gestegen meer en meer, 
| Langs d'Oosterbergmuur af en in de vlakte neêr, 
24 
