316 OPENBARE VERGADERING DER TWEEDE KLASSE, 
Geheel ’t geschapendom drijft in dien vloeïbren. luister 
En spoelt er ’t zwart in af van ’t henenwalmend duister. 
De morgenhymne rijst, maar blijder dan sinds lang, 
Want in het danklied smelt een zoete welkomstzang : 
Een nieuwen mensch draagt de aard. — Daar heft de ontroerde vader 
Zijn kind omhoog in *t licht, als bragt hij ’t Gode nader, 
En ’t juichend schepslenheir, dat op het wichtje staart , 
Waant de onschuld weergekeerd en God verzoend met de aard. 
Voorbij. was ’t uur der smart, de harde kamp volstreden. 
De jonge moeder rust, den slaap in d’arm gegleden. 
Verkwiklijk zij haar rust, als dauw na ’t zomervuur. 
Ze draagt de schoonste kroon, maar o! die kroon kost duur. 
Zoo vaak in ’t bang getij Natuur ter hulpe naakte, 
Wees haar de Vloek terug, die voor Gods vonnis waakte. 
't Was of de rots, verwend aan liefdes zoet gekweel , 
Vanëen spleet bij den gil, haar barstend uit den keel: 
Het lijden rees ten top, en mooglijk had het leven 
In d’ ongelijken strijd haar veege borst begeven; 
Had geen onzigtbre hand , in ’t barnen van de smart , 
Haar ’t krimpend lijf gesteund en kracht gestort in *t hart; 
Terwijl een stem, wier toon haar binnenste herkende , 
Haar inblies: »Moed, vriendin! De noodvlaag spoedt ten ende.” 
En Adam? — Als een slang „ wen zij haar prooi verrascht , 
Zoo kronkelde om zijn hart de vlijmende angst zich vast: 
’t Was of in ’t dof gekerm, dat door de wulven dreunde, 
De hoop een laatst vaarwel hem aaklig tegensteunde. 
Wat bloed hij immer schreide om ’t euvel, dat hij boet, 
Bij ’t wroegingswee van nu scheen vroeger zielswee zoet. 
