BOGAERS, Zdams eerstgeborene, 317 
»Neen , eigen smart niet, neen! (dus kreet hij) *t pijnlijk jagen 
„Des boezems, dier geliefd, is foltring niet te dragen. 
»Is de allerscherpste striem der straffende Almagts-roê : 
»Het brein schokt, kookt er van tot zinloos worden toe!” 
En de Almagt was geroerd! Een kinderkreet verkondde 
Het eind der moederweên, gekweten cijns der zonde. 
De blijdschapsbalsem vloot: ‚Met ‘enikkend vreugdgeluid 
Stak Eva naar haar kind de bevende armen uit. 
Wie schetst haar zielsdank, wie haar weelde, haar vervoering , 
Toen de aangebeden gâ met vaderlijke ontroering 
Haar ’t pand van beider liefde aan ’t kloppend harte lei, 
En, waar geen woord voor is, door kus en handdruk zei. 
o Dat was meer dan aardsch, ’t was gloed van hooger leven !. 
»’k Ben moeder! (juichte zij) God heeft me een zoon gegeven!” 
Meer sprak, meer kon ze niet; maar ’t vreugdvuur harer ziel 
Doorgloeide ’t bigglend vocht, dat op haar zuigling viel. 
Nu rust ze op ’t looverbed. Haar minnelijke trekken 
Zijn nog van ’t lijden bleek; maar blijde droomen dekken 
Dat bleek met scheemrig rood, gelijk de morgengloed 
d’ Albasten dropsteen aan den rotswand blozen doet. 
Een walm van kruiderij, versterkend voor de zinnen, 
Stroomt op den ochtendwind het koele berghol binnen; 
En ’ is als of de beek, die neêrhupt van ’t gebergt’, 
Ter zalving van haar rust, zich zachter toonen vergt. 
Aan d’ ingang der spelonk, zijn spruit in de armen tillend, 
_ Staat de eerste vader, nog van ’t noodgetijde trillend, 
Gelijk de onstuime zee, wanneer de storm reeds vloud , 
