318 OPENBARE VERGADERING DER TWEEDE KLASSE. 
Eer zij zich effen strijkt, nog lang op *t klipstrand stoot. 
Allengs toch klopt zijn borst met min versnelde slagen : 
De kamp van d’ angst, die wijkt, met de eerste blijdschapsvlagen , 
Die wilde kamp bedaart. De reden grijpt haar staf; 
De kille boei des schriks valt van zijn lippen af: 
In woorden bruist zijn ziel, terwijl hij naar den hoogen 
De biddende oogen rigt: 
»O God van mededoogen ! 
»Algoede, van wiens hand, te midden van de straf, 
»Nog troost en zegen drupt! ai, wend het hoofd niet af 
»Van ’t offer, dat ik U met demoedstranen heilig: 
» Aanvaard dit dierbaar wicht, mijn eersteling : beveilig 
„En begenadig hem. Straf (moet het) mij te meer; 
»Maar wat ik derf door schuld, schenk dat zijn onschuld weêr! 
»o Hij zal beter zijn, dan ik! Hij zal uw wetten 
» Niet roekloos schenden, niet met ondank zich, besmetten! 
» Maar hoe? waar dwaalt mijn geest. Wat smeek ik, dwaas! Geen graan 
» Wast aan den distelstruik. De meirplas, door de orkaan 
„Beroerd, werd troebel slib, en troebel zijn de vlieten, 
„Die spruiten uit zijn kom, zoo ver hun takken schieten! 
»Mijn kind, gij zijt het bloed van Adam, en als hij 
»Verdorven en gedoemd tot lijden. Ja, ook gij 
»Zult vallen, en wie weet, hoe diep! Mijn leden rillen 
»Van angstig voorgevoel. Ik zal... God, kunt gij ’t willen? 
»Zal ik — is ’t niet te streng? — ik op dit lief gelaat 
„Eens ’t bleek der wroeging zien en ’t gruwelmerk van ’t kwaad? 
»Ik siddren bij zijn klagt, zijn knaging, zijn verwijten! 
„Genade o Hemel! wat mijn borst moge openrijten, 
„Laat niet zijn hand het doen. Geef (kan het zijn) o Heer! 
