BOGAERS, dilams eerstgeborene. 319 
»Eer zulk een ramp me treft, me aan ’t stof der aarde weêr! 
„Dan, ach, ’t is waar! ik heb geen regt op lotverzachting , 
»Ik de oorzaak zelv’ van ’t kwaad door de eerste pligtverkrachting. 
„Geen straf of ze is verdiend. Uw wil, o God, geschied’! 
»Eéne, ééne bede slechts! Verwerp die smeekbeê niet! 
»Hoe diep ook de afgrond zij, die van zijn val weêrgalme, 
»Wat bange nacht van schuld hem in de laagte omwalme, 
»Verlaat hem niet geheel! Een enkle straal dier Ster, 
»Die ’t menschdom redding spelt, beschijn hem nog van ver 
»En wijz’ hem ’t steile pad om , onder boezemhijgen , 
»Met ingespannen kracht weêr naar den boord te stijgen ! 
»o Dan, — terwijl de hoop hem moed in de aadren giet, 
»In tranen van berouw zijn wroegingspijn vervliet, 
»En op ’t boetvaardig hoofd de schandemerken bleeken, — 
»Ontworstel hij den poel, al gudst zijn zweet bij beken; 
»Ontworstel hij den poel, al rijt, tot op ’t gebeent’, 
»Zija voet en vuist zich op aan ’t scherpe klipgesteent’! 
»Hij stijg’, totdat, omhoog herademend ten leven, 
„Hem ’t woord in de ooren klink’, het zalig woord: » Vergeven!” 
Hier zweeg hij. — In dien stond viel van het dagend licht 
Een schitterende straal op ’t kinderlijk gezigt. 
Een statig windgebruisch (gelijk voorheen bij 't naadren 
Der Godheid) klonk nabij en schudde stam en blaadren. 
In ’t stof boog Adam ’t hoofd; — gesterkt verhief hij 't weêr: 
Zijn smeekbeê had genâ verworven bij den Heer. 
De Voorzitter besluit met de volgende toespraken : 
Ontvang ook Gij onze billijke hulde, waardig Medelid, he 
gaafde Zanger! voor het fijnbewerkte en welluidende Gedicht 
