28 OPENBARE VERGADERING DER VIERDE KLASSE. 



en gezegd wordl : «Uii fait comuiun de loutes les écoles de pein- 

 ture est la rapidité de leur décadence." De schrijver ziet dit 

 als een gevolg van den onmiddelijken invloed des stichters aan, 

 en stelt, dat eene schilderscliool de nagedachtenis van den zel- 

 ven nioeijelijk of ter naauweruood overleeft. De spreker achtte 

 dit gevoelen niet aannemelijk , en vermoedde eene verwarring 

 van denkljeelden , veroorzaakt, doordien het woord ))école" iu 

 eenen engeren zin was genomen, dan men gewoonlijk pleeg ie 

 doen, en eindigde met den wensch, dat een der leden dit punt 

 lol een onderwerp van bepaalde behandeling mogt maken. 



De heer six gaf ter beschouwing de afbeelding der fries van 

 eene der zalen in het koninklijk paleis te Munchen , voorstellende 

 gebeurtenissen in het Heilige Land, onder aanvoering van frederik. 

 B.^iRBAnossA , door scHWANTALER ontwoi'pen ; en later de houtsneè- 

 plaatjes, voorstellende den zoogenaamden doodendans, welke aan 

 HOLBEiN worden toegeschreven. Op nieuw gaf dit gelegenheid, 

 om de uilmimlende zamensielling, teekening en uitdrukking der 

 karakters, zoowel als de fraaije uitvoering te bewonderen. 



Hel uitschrijven van eene prijsvraag iu de graveerkunst gaf 

 slof lot veelvuldige deliberatiën, waarbij het niet aan verschil 

 van gevoelen onder de leden ontbrak. De tegenwoordige spre- 

 ker meende der Klasse geene ondienst te doen met een overzigt 

 van alles, wal de prijsvragen dezer Klasse betrof, van de oprig- 

 liug van hel Instituut af lot op den legenwoordigen tijd toe. Hij 

 plaatste zich daarbij op het standpunt, dal ook iu dit opzigl het 

 verledene met zijne gunstige en min gunstige resultaten de beste 

 leidraad voor de toekomst aan de hand zou doen. 



De heer taurel droeg aan de Klasse een belangrijk rapport 

 voor, lielrekkelijk het uitschrijven van eene prijsvraag in de gra- 

 veerkunst. De hoogte, welke tegenwoordig die kunst iu ons Va- 

 derland bereikt hecfl, de bekendheid met de thans levende kuns- 

 tenaars, en wal men van hen kan verwachten, de waarde, die 

 l)ehoorl gehecht te worden, aan eene hekrooning l)ij het Insti- 

 tuut, — dit alles scheen hem reden en drijfveer, om het lot nu 

 iix! gevolgde spoor te verlaten, en naar middelen om te zien, die. 

 in overeenstemming met den geest des lijds, ocnc wcüenlijke aan- 



