n. VAN REES, Over de eleclr. eigenschapp. der vlammen. 71 



Deze strijd is echter slechts schijnbaar. De vroeger vermelde 

 proeven omtrent het niet geleidend vermogen des damps zijn 

 alle genomen of bij de gewone temperatuur of' ten minste bij 

 temperaturen die nog verre van de gloeihitte verwijderd waren. 

 Nu is het bekend, dat eene verhoogde temperatuur de beste niet- 

 geleiders tot geleiders der electricileit maakt. Het lak verliest 

 zijn isolerend vermogen reeds, wanneer het tot weekworden ver- 

 hit is. Bij de gloeihitte is glas een geleider. Meerdere voor- 

 beelden vindt men vermeldt bij miestley, Histohr de l'électri- 

 cité, Tom. 1, p. 219, Tom. 2, p. 1 en 430. Zijn nu gassen 

 en dampen bij de gloeihitte ook geleiders? Zoover mij bekend 

 is, werd deze vraag nog door niemand proefondervindelijk on- 

 derzocht. Naar de analogie met de overige uietgeleiders te oor- 

 deelen , moet zij bevestigend worden beantwoord. In dit geval 

 vervallen alle zwarigheden, welke de verklaring van de wer- 

 king der verschillende vlammen oplevert. Eene vlam is dan, 

 in haar geheel , als een geleider te beschouwen. In aanraking 

 met een geleidend ligchaam of in zijne nabijheid wordt zij , door 

 mededeeling of door invloed, electrisch. Hare hestanddeeleu , 

 uit de vlam tredende, en zich met de omringende lucht vermen- 

 gende, houden bij verkoeling wel op, geleiders te zijn, maar 

 voeren echter de electriclteit, waarmede zij in de vlam bedeeld 

 zijn geworden, met zich voort; zij staan in dit opzigt geheel 

 gelijk met de luchtdeeltjes, in aanraking met eene punt geëlec- 

 iriseerd. 



