Over de verdiensten van jacob cats. 75 



melijk de Amsterdamsche regeriug thaus met de overige leden 

 der vergadering van Holland cats tot Raadpensionaris benoemde , 

 wederspreekt ten stelligste het zeggen van den boven vermelden 

 lasteraar des eerwaardigen Staatsmaus, dat hij Baadpensionaris 

 werd gemaakt door frederik Hendrik, omdat hij een man was, 

 waarover de Prins kon disponeren. Het is toch uit de geschie- 

 denis bekend, dat in het jaar 1634, dat der benoeminge van 

 CATS, de vroegere vriendschap lusschen genoemden Vorst en de 

 regeerders van Amsterdam aanmerkelijk verkoeld was, omdat de 

 laatsten de drift , waarmede de Prins den krijg tegen Spanje met 

 behulp onzer toenmalige bondgenooten , de Franschen , welke bij- 

 zonder de verovering der Spaansche Nederlanden ten doel had, 

 wenschte voort te zetten , geenszins wilden ondersteunen , als met 

 reden beducht zijnde, dat de Republiek, bij die verovering, in 

 bet maglige Frankrijk een' veel gevaarlijker' nabuur, dan in het 

 zwakke Spanje, zou krijgen. Ook vele andere leden der Hol- 

 landsche Staatsvergadering stemden hieromtrent met die van Am- 

 sterdam in. En hoe laat het zich dan met eenige waarschijn- 

 lijkheid onderstellen, dal die vergadering, met eenparigheid van 

 stemmen, zich door frederik iiendkik een' man tot Raadpensiona- 

 ris zou hebben doen opdringen, van wien zij wist dat hij een zwak- 

 ke afhangeling van dien Vorst was? En wat de gemelde benij- 

 der van cats er verder bijvoegt, dat hij geen man was, bekwaam 

 roor afjaires, wordt door Let eenstemmig oordeel der Staatsie- 

 den, die hem, gedurende elf jaren, in zijne werkzaamheden 

 hadden leeren kennen, op het stelligst gelogenstraft. ]Vog moet 

 ik, G. ï. ! uwe aandacht vestigen op een verschijnsel, hetwelk 

 ik, bij de vermelding der benoeming van cats tot Pensionaris 

 van Dordrecht, reeds opmerkelijk noemde, maar dat thans in- 

 zonderheid, bij zijne verheffing tot de aanzienlijkste waardig- 

 heid in Holland, ja, mag ik er bijvoegen, in de gansche Re- 

 publiek, na die van Stadhouder, hoogst opmerkelijk heeten mag, 

 de bevordering namelijk lot die waardigheid van een' inboor- 

 ling van Zeeland. Immers, ofschoon de wet, volgens welke een 

 Zeeuw in Holland, en een Hollander in Zeeland, van eeramb- 

 leii was nitgesinien, reeds voor ecnigen tijd was opgeheven , bleef 



