Over de verdiensten van jacou cats. 77 



Dat vond ik aldemieest , wanneer men aan den Staat 

 Al wat tot vrede dient moest brengen iu beraat. 

 Wat vond ik daar een swier van ongebaande wegen , 

 Waardoor men stond te gaan , al was het ongelegen ! 

 Hier was een driftig sant, en daar een harde klip. 

 En dickmaal rees er storm te midden in het schip. 

 Siet , als ick in den dienst van HoUant was getreden. 

 Had ick geen voorgespraack met iemant van de leden ; 

 Oock was er niet ééa vrient, die ray in bloei bestont, 

 En die my (waar het noot) kon leenen synen mont. 

 Nochtans soo hout men vast, dat wie in groote Staten 

 Bij Prins of hooge magt komt in te sijn gelaten, 

 Heeft schouders tot behidp en meer als éénen man , 

 Die hem, wanneer het nijpt, een toevlugt wesen kan. 

 Dit heb ick niet gehadt, en 't is nochtans gebleken. 

 Dat Godt my heeft bevrijt van hondert slimme streecken , 

 Mijn Godt heeft my behoedt, wanneer het qualick ging, 

 En als schier aan een draat mijn staat en wesen hing. 



Men ziet hieruit, dat cats, gedurende de veertien eerste jaren 

 van zijne ambtsbediening , vele en groote moeijelijkhedeu lia.d 

 door te worsleleu, voornamelijk geboren uit het werk der vrede- 

 handeling. En geen wonder voorwaar, daar de geschiedenis ons 

 leert, dat er, in de eerste jaren, merkelijk verschil van gevoelen 

 bestond tusschen frederik hendrik en de Staten van Holland. De 

 eerste namelijk wilde den krijg met kracht doorzetten, de laat- 

 stfiu daarentegen verlangden sterk naar vrede, die zij meenden, dat 

 op eerlijke en voordeelige voorwaarden te sluiten was, en waren 

 derhalve traag in het toestaan der noodige middelen tot voort- 

 zetting van den oorlog. Toen eindelijk de Vorst, bij wien lig- 

 chaamszwakte het vuur der eerzucht merkelijk had uitgedoofd, 

 zijnen misslag in het aangaan eener naauwe verbindtenis met 

 Frankrijk ter gemeenschappelijke verovering der Spaansche Ne- 

 derlanden, door de schrandersten der Hollandsche Staatsieden 

 reeds voorlang ingezien, mede duidelijk erkende, ging het werk 

 der vredehandeling onbelemmerd voort; doch de dood van ge- 

 noemden Vorst, vóór dat hetzelve nog geheel voltrokken was , en 

 de dorst naar krijgsroem bij zijnen jeugdigen zoon en opvolger, 

 WILLEM II, dreigde daaraan een' nieuwen hinderpaal in den weg 



