Over de verdiens/en van jaco.b ca'IS. 87 



Als Sta:ilsnian, 't wigligsl ambt met mueil en ijver torschlc, 

 In Neèrlands glorie deelde, en nooit naar glorie dorstte; 

 Als dichter, nog geliefd van ouderdom en jeugd. 

 Zijn zacht gesttrade lier steeds heiligde aan de deugd; 

 Als Christen, altijd kalm en met zijn lot te vreden. 

 God om zijn weidaan meer gedankt heeft, dan gebeden, ' 



' Ik heb in mijn vertoog geen gewag gemaakt van de ovcrglfte door cats, bij 

 de nederlegging van zijn ambt, als Raadpensionaris, der schriftelijke verdediging van 

 \MLLEU II, vclke hem, in zijne waardigheid, ter bewaring was toevertrouwd. 

 Die overgifte was het natuurlijk gevolg van de hem eigene zedigheid en geringe 

 aanmatiging, waardoor hij meende dii stuk, na zijnen afstand van die waardig- 

 heid, niet onder zich te mogen houden, veelmin vrijheid te hebben, um daarover 

 eigendunkelijk te beschikken. Dal hij hiermede, gelijk de uiikomst leerde, een' 

 twistappel ia de vergadering van Holland wierp, was zeker evenzeer builen zijne 

 bedoeling, als de schuld daarvan, met geen' schijn van regt , aan hem kan wur- 

 dcn toegerekend. 



