Redevoering. 123 



ik geloüf', hierdoor welligt, meer dau elders, ecuig nul ie kun- 

 nen sliclxlen ; omdat ik geroepen en verpligC ben , zoo veel iu 

 mijn vermogen is, liier voor de algeraeene belangen der kunst 

 werkzaam ie zijn ; maar ook, omdat de Klasse, waartoe ik de eer 

 heb te behooren, mij tot de vervulling dezer spreekbeurt heeft 

 opgewekt en aangespoord , waardoor dan ook de veranlwoorde- 

 lijkheid daarvan niet eeniglijk op mij kan ruslen. 



Nogtans is het iets zeer ongewoons , dat een beoefenaar der 

 Beeldende Kunsten te dezer plaatse, en bovenal in eene alge- 

 meene openbare Vergadering van deze Koninklijke Instelling het 

 woord voert. 



Ik weet , dat daarom ook de aandacht dubbel op mij geves- 

 tigd zal zijn, en gevoel M. H.! uwe toegevendheid dubbel ie 

 behoeven. Ik roep die derhalve, vóór ik de op mij genomene 

 taak vervolg, met den meesten aandrang in. 



Wie onzer, die up de laatst gehoudene algemcene openbare 

 Vergadering tegenwoordig is geweest, herinnert zich niet de uit- 

 muntende rede van den Hoogleeraar van limburg brouwer, en des 

 sprekers zoo schoon ontwikkelde vraag : In welke verhouding staat 

 de beoefening der oude Letteren tot den geest der Eeuw, die wij 

 belei'en ? en hoedanig moet zij ingerigt zijn, om te voldoen aan 

 de behoeften onzer tijdgenooten? — eene rede, welke op mij eeneu 

 diepen indruk te weeg bragt, omdat ik daardoor versterkt ben 

 geworden in mijne innige overtuiging, dat er ook eene wezen- 

 lijke behoefte voor de beoefening der Beeldende Kunsten in onzen 

 tijd beslaat. 



Mijne denkbeelden deswege deed ik reeds vroeger ])ij gepaste 

 gelegenheden aan de Vierde Klasse kennen, en ilians veroorloof 

 ik mij , die iu eene meer geregelde orde aan uw verlicht oordeel 

 te onderwerpen. 



IJoch gewaagde bovengenoemde geleerde redenaar, van :ijn ou- 

 dervverp, als van eene laak, zoo veel omvattend, dal die voor zijne 

 schouderen te zwaar was; hoe veel temeer zal //. dan niet moe- 



i) • 



