Redevoering. \ 3 1 



provinciesteden, is toevertrouwd. Inderdaad, jamaierlijk is het te 

 zien, hoe de studie van het nienschbceld veeltijds daar wordt 

 veronachtzaamd, en hoe er daar over gedacht wordt. Beschouwt 

 slechts de voorbeelden , die zoo dikwijls ter navolging worden 

 gegeven; hoe nietig, smakeloos, ja, hoe gemeen die zijn. Vraagt zoo 

 vele van stadswege aangestelde teekenmeesters naar de allereen- 

 voudigste wetenschappelijke beginselen, of naar eene goede pro- 

 portie van het menschelijk ligchaam , waarin zij toch onder- 

 wijs behooren te geven , zij zullen ii antwoorden : » Die zaken 

 «zijn bij ons juist zoo noodzakelijk niet, er wordt meestal uit 

 » liefliebberij getcekend." (Alsof het zoo onverschillig ware, wat 

 de dilettant in de kimst verrigt!) Noemt den naam van anatomie; 

 eene rilling bevangt hen, zij staren u met groote oogen aan, en 

 kunnen niet gelooven, dat iemand anders, dan de heelmeester 

 hunner plaats, die noodig heeft. 



Deze verkeerde , Iaat mij liever zeggen ongelukkige, denkbeel- 

 den over kunst en kunstwaarde, dringen, hoe langer hoe meer, 

 bij onze natie door, omdat het teekenen meer dan ooit tot eene 

 beschaafde opvoeding behoort, en zich tot bijna in alle standen 

 uitstrekt. En wat zal daarvan anders het gevolg zijn, dan dal 

 er steeds onkunde en onverschilligheid aangaande het waarlijk 

 schoonc in de voorstellingen van het menschbeeld zullen blijven 

 bestaan? 



Ik weet wel, dat van elk een, die voor zijne uitspanning of ge- 

 noegen het teekenen van landschappen of bloemen leert, niet 

 kan gevergd worden, om vooraf bepaald zijne studie van het 

 menschbeeld te maken, hoe wenschelijk dit ook ware, en dat 

 oogen , neuzen en monden hier te lande , voor den beginnenden 

 kunstliefhebber, zoo vele afschrikwekkende woorden zijn; maar 

 ik houd mij volkomen overtuigd, dat, indien de huisonderwijzers 

 meer doordrongen waren van de hoogst nuttige strekking dezer 

 kennis, en die met oordeel wisten aan te wenden, zij daardoor 

 de pogingen der bestaande kunslinrigtingen tot het wel slagen 

 der opvoeding van kunstbeoofcnaars aanmerkelijk zouden be- 

 vorderen. 



Mogi 's Konings hernieuwd besluit, strekkende tot de verplig- 



