134 OPENBARE VERGADERING DER VIERDE KLASSE. 



vrolijk aanzieu liadden, spiegelglad geveniisl en van eeiic hree- 

 de lijst voorzien waren. De jeugdige vervaardiger vernam die 

 loejuicliing, leverde meerdere stukken van gelijke gehalte, ver- 

 kocht die even spoedig, en verliet, door een verkeerd oordeel 

 misleid , de goede en echte loopbaan der kunst. 



Gij herinnert u gewis ook nog het aantal stukkeu, voor welke 

 uitgeroepen werd: »Zie, welk een heerlijk satijnen kleedje! 

 welk eene uitvoerige kanten kraag! waarlijk, dat is voortref- 

 felijke kunst!" Daar stoud de vervaardiger achter; dat hoor- 

 de hij; zijn werk vond spoedig een kooper; hij wil als anderen 

 meer verdienen, en in plaats van eerst goed te leeren teeke- 

 nen, schilderde hij voortdurend slechts kanten en satijn. Hij 

 heeft door dit onbeduidend oordeel over zijn werk wel het kleed 

 van den mensch, maar niet den raensch-zelven leeren schil- 

 deren. 



Gij hoort het zeker ook nog, hoe men omtrent afbeeldingen 

 van den mensch, waarvan het aangezigt misteekend was, de 

 handeu slecht gevormd waren, en waarbij legen alle regelen van 

 goeden smaak en welstand was gezondigd, zeer dikwijls toch 

 betuigde: «Wat gelijkt dat sprekend! de maker moet zóó voort- 

 gaan!" Die maker ging zóó voort, verscheen niet meer op de 

 teekenklasse, waar hij nog naauwelijks toegelaten was, en leerde, 

 door dit diep onkundig oordeel van het spoor gebragt, slechts 

 deu schijn der kunst, niet haar wezen, kennen. 



Het zal u ook nog wel levendig voor den geest zweven, (mogt 

 dit ook nimmer uit het geheugen gaan!) hoe men met één oog- 

 wenk, of niet zelden in den gezelscliapskring , ecniglijk met 

 deu catalogus in de hand zoo menig kunstwerk onnadenkend 

 en beslissend afkeurde, omdat het niet in den smaak of naar 

 de mode was, terwijl de bekwame kunstenaar maanden lang 

 daarover gedacht en gewerkt had. — Omdat het niet in de 

 mode was! de mode, — dat rampzalig woord voor de kunst 

 en voor hare beoefenaars. Plooijen en wringen zich naar dien 

 ongelukkigcu geest zoo veel aanstaande kunstenaars; liaarnaar 

 moeten, ondanlvs zich zelvcn , ook reeds gevestigde en talent- 

 volle mannen zich riglen; daaraan hunne met inspanning en 



