156 EERSTE KLASSE. 



dal hel fossile geshchl NÖggerathia Sternh. (Flor. der F'onve/l , 

 2 Heft. S 32. Tab. 20) tot de Cycadeên moet gebragt worden 

 {Comptes rendiis c/c, Tom. XXI. Séauce du 29 Décemb. 1845, 

 afzond afdr. p. 3), aanneemt, waarvoor naar mijne meening 

 overtuigende redenen zijn aangevoerd, wordt door den thans nog 

 levenden Dio/i en de uitgestorven Nóggerathia een belangrijk com- 

 plement tot de natuurlijke rij der Cycadeën-geslachten geleverd; 

 in een volledig systema der Cycadeên, waarin zoowel de fossile als 

 levende vormen vermeld waren, zouden dan Zamiostrobus, Dioit 

 en Nóggerathia als verbindende leden tusschen Cycas on Encc- 

 phalartos moeten beschouwd worden en onder hen Nóggerathia, 

 'door den bouw der bladen vooral, eene toenadering daarslellen tot 

 de eigenlijke amerikaansche Zamiae. — Wanneer de hypothese van 

 BBONGNIART nader bevestigd wordt, dan beslaat hieromtrent geen 

 twijfel. Ook de systematische plaats y dia Zamiostrobus, wiens bla- 

 den tot nog toe onbekend bleven , kan , na de ontdekking van 

 Dion, niet meer twijfelachtig zijn. Op nieuw blijkt ook hier de 

 noodzakelijkheid, om tot de volledige organographische en syste- 

 matische kennis eener natuurlijke groep van organische wezens, 

 alle typen, welke de aarde in hare verschillende tijdvakken voorl- 

 bragl, met elkander te vergelijken. 



VERKLARING DER AFBEELDING. 



Fig. 1 . MauncUjIic inflorescentie eener mcxicaansche Cycadee, 

 in 1845 in den tuin van den Heer löhr, te Leipzig ontwikkeld; in 

 natuurlijke grootte. De sleid is 3^-, de injlorescentie bijkans 12 

 centim. lang. Het geheele weefsel is vleezigen rijk aan gomachtig 

 slijm. De spadices zijn, even als de steel, glad, beneden in de 

 inQorescentie in spirale, naar boven ia loodrcgte lijnen geplaatst. 

 Elke spadix is wigvormig, het bovenste sterile.deel geelachtig 

 groen, met bruine klicrtjcs gestippeld, en in twee divergerende, 

 aan den top hoornachlig verharde, bruine tandjes uitloopende, 

 aan de zijden scherp (fig. 3—4), het onderste deel is weeker, 

 dikker, geelachtig, op de bovenste en onderste oppervlakte ge- 



