Over de oplossing van derde magts-vergelij kingen. 165 



.iinbl iii de wiskunde aau de Hoogeschool Ie Leiden mei 

 roem bekleedde, — in liet bezil geraakt van ecnige vrucbten der 

 wiskundige nasporingen van zijnen vriend hudde. In twee brie- 

 ven, door VAN scnooTEN in bel Latijn overgebragl, vindt men 

 deze voortbrengselen. Zij zijn gevoegd bij de tweede uitgave van 

 de latijnscbe vertaling der Geometrie vau descartes, voor bet 

 eerst in 1649 niet noten van de eeaune en met Commentarii 

 van VAN SCHOUTEN, in een klein kwarto boekdeel, te Leiden ge- 

 drukt. De tweede uitgave vcrscbeen in 1C59, en bevatte, be- 

 balve de brieven van iiudde, meerdere belangrijke verbandeliu- 

 gen, zoo van VAN schooten, de beaune, bartholn , jan de witt en 

 VAN hecbaet; en deze stukken maken twee afzonderlijke gedeelten 

 uit, dat is, zij zijn in twee boekdcelcn Ijijeengcbragt. Eene ver- 

 liandeling van van schooten, i>de concinnandis demonstrationibus 

 rt geometricis ex calculo a/gcbraïco," van welke hij op bet einde 

 der voorrede gewaagt, is in den bundel niet begrepen. De dood 

 overviel van scuooten, en die verhandeling werd later uitgege- 

 ven door zijn' broeder en opvolger petrus van schooten; doch zij 

 is opgenomen iii cene derde editie dor Eenati Descartes Geoine- 

 tria, welke, in 1083, bij blaeu (den zoon) te Amsterdam is 

 gedrukt geworden. 



De brieven van kudde zijn gedagteekend April 1C58. Aan 

 bet einde van den eersten brief, bandelende over de herleiding 

 der vergelijkingen [Epistola I, de reductloiie aequationum) , en 

 wel op bladz. 499 der editie van 1683, komt de bedoelde op- 

 lossing van de derde magts-vergelijkingen voor. Hudde geeft ze, 

 zonder cenigen ophef, als regel, om de deelers te vinden eencr 

 vergelijking, in welke de onbekende slechts drie afmetingen 

 heeft, en van deze oplossing verschilt die, welke gemeenlijk in 

 ile leerboeken gegeven wordt, genoegzaam niet. 



Hel stelkunstig schrift van dien tijd daar latende, stelt hudde 

 de vergelijking /"::=:+«)■+ /v, — aeeml y=:. l -\- u , — verdeelt de 

 aequalie, welke uit de substitutie voortvloeit, in iwee andere, 

 'ilu^=.a en t' + n^zzzb, om t en ti te kunnen bepalen, — koml 

 lot de bekende zesde magls-aequaiie van den tweeden niagts- 

 vorm, en vindt (slechts op de bovenste leekens lellende): 



