Vervolg op van Loons Penningwerk. 231 



Ue Klasse, ofschoon van de gewensclite verzekering daarom- 

 trent verstoken gebleven, vleit zicli met de hoop, dat aan deze 

 hare voordragt een gunstig gehoor mag zijn verleend. 



Ook ten aanzien van een ander punt meende de Tweede Klasse 

 zich regtstreeks tot den Koninklijken Beschermheer dezer Instel- 

 ling te moeten wenden. 



Toen zij namelijk in den jare 1822 het Eerste Stuk ten ver- 

 volge op VAN LOONS Nedeilandsch Penningwerk in het licht zond, 

 betuigde zij in haar voorberigt, dat zoodanig werk niet op 

 eigene kosten te ondernemen en Koninklijke ondersteuning daar- 

 toe onmisbaar ivas. De Klasse gaf haar welgegrond vooruitzigt 

 op deze ondersteuning te kennen , maar achtte inmiddels de zaak 

 zóó belangrijk, dat zij uit eigene middelen daarmede een begin 

 maakte, om alzoo een blijk van ijver en belangstelling te geven 

 en tot de verwezenlijking van haar vooruitzigt mede te werken. 

 Bij de inleiding van het Tweede Stuk, in 1824, betuigde de 

 Klasse , dat de uilkomst hare verwachting niet had te leur ge- 

 steld. Zij dankte voor de Koninklijke ondersteuning, gaf daarop 

 bare hoop ook voor het vervolg te kennen, en beloofde alsdan 

 den aangevangen arbeid met den meesten ijver te zullen voort- 

 zetten. Ook voor het Derde Stuk, in 1827, roemde zij den op 

 nieuw genoten Koninklijken onderstand , en betuigde zich daar- 

 door tot volharding aangemoedigd. Later moest zij die onder- 

 steuning ontberen. De Klasse ging nogtans voort, en getroostte 

 zich belangrijke opofferingen, tot uitputting harer kasse toe, 

 voor de uitgave van een Vierde Stuk in 1840. Op deze wijze 

 zijn drie honderd twee en twintig Nederlandsche Penningen op 

 negen en twintig gegraveerde platen afgebeeld en beschreven, 

 om van andere mededeelingen niet te gewagen, welk een en an- 

 der 300 bladzijden in folio beslaat. 



Van onderscheidene zijden is sedert de Klasse opmerkzaam ge- 

 maakt op de verpligtiug, welke zij voorwaardelijk heeft op zich 

 genomen, om het voormelde werk, van 1710 tot 1749 vervolgd, 

 verder, en, zoo mogelijk, lot op den tegcnwoordigen tijd voort 

 te zeitcn. Doch het is haar, vooral bij de verminderde dotatie 



