0\'er de wetenschappelijke gronden, der homvhunst 

 i/l de n.iddeU'cinvn:. 



W. N. ROSÉ. 



Het is eene algemeene bekende zaak, dat er lusschcn de Kun- 

 sten en Wetenschappen geene grenzen bestaan. Üit is zoo waar, 

 dat zij in vele gevallen zelfs onmerkbaar tot elkander overgaan. 

 Hierdoor is een kunstenaar reeds in bet gebied der Wetenschappen 

 werkzaam, terwijl hij zich nog in zijnen bijzondcren werkkring 

 meende te bewegen. 



Maar, omgekeerd, wordt het ook zeer moeijelijk, zich naanw- 

 leilcnd te bepalen, en zorgvuldig alle aanleiding te vermijden, 

 die ons tot de Schoone Kunsten zoude leiden, wanneer men voor 

 een vak leeft, dat als bet ware, ten minste voor een aanzienlijk 

 gedeelte, den overgang uitmaakt van de wetenschappen lot de 

 schoone kunsten. 



Onder die menigvuldige overgangen is de bouwkunst meer 

 bijzonder onderscheiden, als zijnde in eene naauwere betrekking 

 met de wetenschappen dan de overige beeldende kunsten, die 

 meer nabootsende kunsten zijn, hetgeen de Bouwkunst niet is. 

 Een bouwkunstenaar bootst de natuur niet na, maar even als de 

 natuur stelt hij daar; hij schept, wel in een' engen zin, maar 

 het zijn toch altijd werkelijke dingen, en geen schijn, die hij te 

 voorschijn roept: met één woord, hij vat het werk op, daar, 

 waar 't der Voorzienigheid behaagd heeft, het aan de menschen 

 over te laten. 



Men heeft gf-mecnd, en zelfs is dit door mannen van grooto 

 verdiensten verkondigd geworden, dat de bouwkunstenaar veel 

 tiit dr natuur had ontleend, en dal ditbijzondcr blijkbaar was in 



