De gei'o/gKH van het vervoer duor x/oom. 303 



zins avouluurlijk maakte, en aau de faiilasie voedsel bood lot 

 dichterlijke opmeikingen en tafereeleu. Nu waclitcn wij door ge- 

 heel Europa denzelfden straalregten weg van ijzer, overal het- 

 zelfde stationsgebouw, overal denzelfdeu wagen, overal hetzelfde 

 smokende en dampende ijzeren paard, overal hetzelfde geschuifel 

 der helsclie fluit hij aankomst cu vertrek. Het menschelijk le- 

 ven wordt op deze wijze verlengd , zeggen de staalshuishoudkun- 

 digen; en het is waar, waut ieder uur, dat wij minder op reis 

 doorlirengen , is een toevoegsel tot het leven en deszelfs bezighe- 

 den; maar men leeft er ook des te prozaïscher om. Ik vraag 

 hel u, Mijne Heeren I wat di; tourist hij zoo veel regelmaat en 

 eentoonigheid in het vervolg te beschrijven, wat de schilder op 

 reis te malen, en de dichter Ic liezingen zal vinden? En juist 

 die eentoonigheid moet de reiziger als de hoogste volkomen- 

 heid van een rijtuig beschouwen, waarbij de minste verschei- 

 denheid hem op zijne gezonde ledematen of zijn hoofd te staau 

 zoude komen. 



In den spoorwagen is evenwel iels, ik zal niet zeggen dichier- 

 lijks, maar toch iels, dat het menschelijk gevoel goed doet, zoo 

 lang het waar blijft, wal de wijze koning zeide, dat de regt- 

 vaardig'c barmhartig is jegens zijn vee. Gewis, de uitvinder van 

 den stoomwagen heeft een standbeeld verdiend, alleen, omdat 

 hij aan hel lijden van ontelbare trekbeesten , welke de mensch 

 Ijeurlelings vergoodt en met vloek en folteringen overlaadt, voor 

 altoos een einde gemaakt heeft. Gij gevoelt, Mijne Heeren! dat ik 

 spreke van het paard. In eene eeuw, waarin alles vliegt, moest 

 ook dit dier bijkans vliegen, en zulks met zwaar bevrachte post- 

 wagens, ronder eens te vragen of de natuur hetzelve vleugels 

 of voelen gegeven had. Onbarmliarlig door de zweep des drij- 

 vers geteisterd , moesten jaarlijks duizenden dezer schepsels op 

 de siraatwcgeu van Europa , met opgereiene borst en bloedende 

 lenden, een' ijselijken dood sterven voor den wagen, dien zij ge- 

 trokken hadden. Thans reizen wij nog viermaal sneller, zonder 

 door IkïI wreed gczigt van geplaagde dieren in ons genoegen ge- 

 stoord te worden. Wij snellen de winden voorliij, niet ten koste 

 v.in het lijden oii/.er mudcsclicpselcn , maar voortgestuwd door 



